94 P. HARTING 



qunc eins memoiiae debetur, alienum censemus illud commemorare , quod 

 ipsi aliquando eum diceutem audivimus, se auctorem fuisse sententiae de 

 disquisitioue publica cum omnibus institueüda, qui se in Civium Acade- 

 micorum album referri cuperent. Et licet nos huius disquisitionis, anno 

 1845 sancitae, fomiarn et rationem universam a multorum animadversionibus 

 tueri nolimus, multiplex tarnen ipsius rei vis ad emendandam discipli- 

 nam scholasticam negari nuUo modo potest. Ac profecto opportunitas , 

 quam ea disquisitio praebuit , arcendi ab Institutione superiore adoles- 

 centes ineptos, longe multuraque anteponenda est illis Decretis, quae, 

 auctore regio rerum domesticarum Praefecto, ab anno 1850 ad annum 1853 

 imperitissimo et ineptissimo cuique liberrimum ad Academiam aditum con- 

 cesserant. Craeyvangero, omnibus rebus modum et ordinem adhibenti, 

 ea , in quam detrusi eramus , conditio videbatur draiiu , quam eo vehe- 

 mentius dolebat, quo certius ipsi persuasum erat de summo Institutiouis 

 Academicae momento, quoque lubentius ipse luiic prospiciebat. Affirmare 

 licet, eum in huius rei cogitatione magis magisque defixum fuisse. Mu- 

 nere grapliiario sie fungebatur, eum ut uon magis honestatis sensu moveri 

 quam studio deliciarum suarum duci putares. Haec est opinio illorum 

 Professorum, qui de disciplinarum suarum commodis saepissime sermones 

 cum eo miscuerunt. Laudant eins in audiendo benevolentiam , in consiliis 

 impertiendis alacritatem, in aunuendo votis, quae cum subsidiorum publi- 

 corum tenuitate non onmino pugnabant , liberalitatem , sed laudant etiam 

 eins in dissentiendo et recusando liumanitatem inprimisque artem illam 

 difficillimam persuadendi rogantibus, iure meritoque haud satisfieri votis, 

 non vero vel amicitiam vel institutorum quorundam Academicorum amorem 

 partes hac in re agere ullas. Dicam, quod sentio, craeyvangerüs ipsam 

 Academiam diligebat; quod huius commodis et rationibus inserviebat, id 

 omne ipsius commodorum pars magna evaserat, utraque tanquam in unum 

 coaluerant. Hinc ea illi plurimum et ultimum obversata sunt, quum gravi 

 mortiferoque morbo affectus et febri, quae mentem alienabat, luctatus, 

 verba tamen protulerit, Academiae amorem spirantia. 



Metus, ne quid ipsi accideret, sollicitos aliquamdiu habuit et cognatos et 

 amicos et omnes quibus Academia Traiectina cordi est; hie autem, quum 

 die 6 mensis lanuarii in gravissimum luctum abüt, iudicarunt omnes ad 



