ORATIO. iQg 



Habetis, Auditores, quae de rebus Academiae adversis in medium proferre 

 ante duas dierum hebdomades decrevi, putans nos tristi parentalium officio 

 defunctos esse. fallacem hoiiiinum spem, et iuaUes nostras cogitationes I 

 Duphcis enim funeris facta est accessio. Nam diem obiit Vir Amplissi- 

 mus lAcoBDs GEKARDUS VAN NEs , qucffl , quamquam iamdudum e Curato- 

 rum Collegio bonorifice dimissum, non tarnen silentio nobis praetermittere 

 licet. Ea enim aliquando viguit perspicacitate et accurata variarum rerum 

 scientia, ut multos longo post se relinqueret intervallo. Et harum quidem 

 laudum vis in nullis non rebus gerendis magna est, maxima autem in 

 rerum pubhcarum administratione. Quid vero, si eae praesto sunt populi 

 delegato, viro eidem forti et constanti et patriae amantissimo? Aut fallor, 

 aut historia patriae, ea describens tempora, quae turpi multorum metu et 

 adulatione et silentio notata sunt, in hoc viro praedicabit harum virtutum 

 momentum. Qua voce accepta, non deerunt qui haec addant: 



lustum et tenacem propositi virum 

 Non civium ardor prava iubeutium, 



Mente quatit solida. 



Si fractus illabatur orbis 

 Impavidum ferient ruinae. 



Amplissimus van nes non ante de vitae statione decessit, quam senio 

 confectus mortem sibi in lucro deputare debuit. 



Sed exspiravit etiam vir iUe dilectissimus qui nobis prospera valetudine 



frui videbatur, cui nemo unus mortem instare putavit. De vita decessisse 



lACOBUM VAN HALL noudum mente complectimur , et, tanquam absentiae 



causam ignorantes, illuc interdum intuemur, si forte adeat et locum 



suum, nobis gaudentibus, occupet. Siccine affecti, vitam optimi Collegae 



enarrabimus ? Quum abhinc quatriduo filium viderimus insigni cum moe- 



rore ad patris sepulcrum adstantem, quumque animus nondum e lacrymis 



emerserit, num opportunum est de nataübus et de muneribus dicere? 



Engida haec atque inepta sunt. An vero imaginem eius contemplari vul- 



tis? Sed haud scio, an haec menti, receuti clade iactatae, non magis 



