112 P. HART IN G 



labori pepercerunt, ut, qiiod animo volvebant, ad rem efFectumque perdu- 

 ceient. In quibus te, Clarissime suerman, vel primas egisse vel pracci- 

 puas, et miramur et non miramur. Miraüiur, aetatem tuam cogitantes, 

 quae plerosque a rel)us agendis avocat. Non miramur, memores vel testes 

 potius iuvenilis illius ardoris, quo tu , Medicorum Traiectinorum Nestor, 

 ciincta commendas, promoves et urges, quae tibi utilia et bona esse viden- 

 tur. Sed omnium maxime tibi, coniunctissiiiie donders, harum rerum laus 

 et bonos debetur. Tu primus in nostra patria raentionem fecisti Nosocomii, 

 in quo unice oculorum morbo laborantibus succurreretur. Quum pluribus, 

 de hoc sensuum nostrorum praestantissimo admodum soliicitis, opem tule- 

 ras, ampliorem quaesivisti eruditionis et dexteritatis tuae in usum practi- 

 cum conferendae opportunitateui. Haec tibi iain parata est. Nemo dubi- 

 tat, quin ea optime usurus sis. Tu autem, Collega aestumatissime, et 

 Academiae Traiectiuae et arti tuae salutari et doctrinae medicae in patria 

 uostra, unde frustra te avellere conatae sunt alio invitantiuni voces, — tu 

 igitur gravissimis et causis et institutis ut decori esse pergas, vehementer 

 opto. Nondum tarnen te mitto, Vir amicissime, quem hoc anno Senatus 

 Academiae Traiectinae chirurgiae doctorem honoris causa creavit et Rex 

 Augustissimus ad honoratiorem evexit Ordinem Equitum cruce querna in- 

 signitorum. Venit in honoris communionem vinkius noster, Equitibus 

 Leonis Nederlandici adscriptus. Hos honores Vobis , Collegae optimi , 

 irapense gratulamur. 



Diximus de studiorum praesidiis, quae quanti quis iure faciat, non ta- 

 men in bis omnia posita esse putamus. Non solum rebus externis affluere, 

 sed intus potissimum vigere oportet Academiam , id est , in animo unius- 

 cuiusque, cui aliqua cum ipsa intercedit necessitudo, eum esse pulcri boni- 

 que amorem, quo ad praeclara quaeque persequenda incitemur. Ilunc 

 vigorem nee deesse contendimus neque ita adesse, ut nullus accessioni 

 locus reliuquatur. Quamobrem quantulumcuuique illud sit, quod accedere 

 posse videatur, id ipsum summo studio minuere conemur. Vos, Viri 

 Amplissimi, quorum virtuti prudentiaeque prorsus confidimus, Regi Augus- 

 tissimo eos commendetis et Literarum Humaniorum et Theologiae et luris- 

 prudentiae doctores, quibus Academiae Traiectinae gloriari licebit. 



