ORATIO. 115 



Cui igitur quaestioni ut responderetur senas accepit ad se allatas dis- 

 putationes. 



Prima symbolum adscriptum habebat Christi dictum : Maxagtot ol fit) 

 iSovTsg X. T. A. Qua lecta commentatione bonum quidem piumque uobis 

 laudandum vidsbatur, quo ad scribendum se accinxisset Auetor, consilium. 

 Nonnulla etiain monuit, ad Criticen et Exegesin spectantia, beue dieta. 

 Verum balbutiens plerumque eius est oratio, ac subinde puerilis fere. Nee 

 ordinis concinnitate scriptum commendatur, nee interpretandi peritia, nee 

 iudicii vi atque acumine. Imo ita scripsit, ut num quaestionis propositae 

 argumentum et ambitum recte perceperit, vehementer dubites. 



Altera allata est commentatio , tesseram habens virgiiji versum : Ad- 

 monet nos et magna testatur voce caett. Huius valde mediocris, ne quid 

 gravius dicatur, est stilus, et passim grammaticis inquinata vitiis oratio. 

 Quid potissimum sibi voluerit Auetor, subinde lectori vix, aut ne vix 

 quidem satis certo constat. Locorum, qui tractandi erant, enarratio nul- 

 lam fere probat artis exegeticae peritiam. De ßdei fundamentis quae 

 statuenda putabat, ea nee satis enucleate ac definite exponit, nee iis, quae 

 afferri poterant, argumentis probanda curat. A dialectica igitur subtili- 

 tate quam longissime scriptum abhorret; nee maiorem interpretandi habet 

 laudem. 



Utrique disputationi sine dubio tertia praeferenda est, quae calvini 

 dicto notata cernitur: Fides in Christi notitia sita est. Locos enim 

 lohanneos explicans Auetor, ita optimos quosque et Criticos consuluit et 

 Interpretes, ut suus tarnen maneret, ac plerumque veras certasque Gritices 

 atque Hermeneutices leges prudenter ac solerter adeo sequeretur, Quam- 

 quam, praeiudicatis captus opinionibus, ab iis noununquam recessit re- 

 gulis, nee semper sibi satis constitit. Verumtamen ea bona habebat, eas- 

 que dotes disputatio, ut graviores esse defectus, qui quominus praemio 

 ornaretur vetarent, Ordo doleret. Per nimiam enim factum esse videtur, 

 cuius passim vestigia apparent. Auctoris festinationem, ut haud pauca, 

 quae tractanda erant, Christi dicta aut plane negligeret, aut leviter admo- 

 dum attingeret. Nee ea, quae singulorum locorum interpretationi ut 

 plurimum tribuenda est laus, conclusioni sive epilogo tribui potest; quippe 

 quae subiectiva et obiectiva, antecedentia ac consequentia ita male con- 



15* 



