ACADEJIIÄE GEONINGANAE CUEATOEES AMPLISSIMI, 



PEOFESSOEES CLAEISSIMI, 



CIVES OENATISSIMI, 



OMNES DENIQUE CUIUSCUNQUE LOCI, OEDINIS, DIGNITATIS, 



aUI SOLLEMNIA NOSTEA CONCELEBEATUM HUC VENISTIS, 

 AUDITOEES EXOPTATISSIMIl 



Elapsus est rursus aunus academicus et munere discedeati Rectori 

 incumbit ut, perlustratis omnibus quae per illius decursum Academiae 

 evenere, orbem claudat mox sub novo Rectore denuo percurrendum. 



Quo iam officio functurus equidem mori parendum censui deque argu- 

 mento ex studiorum meorum ambitu sumto pauca coram vobis dicere 

 paravi. 



Parum tarnen aberat quin a proposito deterrerer difficultate incepti. 



Solita sane est ista et ad fastidium fere repetita querela, nee vos defati- 

 gabo omnibus iis exponendis quae de imbecillitate mea , de vestri reverentia , 

 de insolentia latine dicendi, de angustiis temporis orationi elaborandae con- 

 cessi eiusdemque generis pluribus vere et iure disserere possim. 



Aliud est quo commovear, quod ut pleno declarem iam statim argu- 

 mentum indicandum est de quo vobiscum agere constitui quodque sponte 

 fere se mihi obtulit. 



Inter omnia enim quibus ut operam dem et animus iubet et officium , 

 nihil est quod pluris faciam quam antiquam populi Israelitici historiam, 

 neque eam ita per se spectatam ut tantummodo facta vel eventus eorum- 

 que inter se nexus explicentur. Multo potius inquirendum videtur in locum 

 quem ille populus in tota generis humani historia obtinuerit, exponendum 

 quid in communem humanitatis thesaurum contulerit, quid tandem effecerit 

 ut omnes naturae humanae insitae vires in diem magis excolerentm* , itaque 

 totum genus versus finem sibi propositum progrederetur atque contenderet. 



