ORATIO. 159 



communi omnium consensu honori esset futura. Neque de rege ueque de 

 sacerdotibus sermo est. Verborum sensus est: wVos eritis mihi civitas tota 

 quasi sacerdotibus constaus et (hoc diserte additur) gens sancta." 



Neque raaioris momenti est locus poeticus in carmine quod bileamo 

 tribuitur: //Deus cum Israele est et in illo [populo] est clamor regis", id 

 est quo regi acclamari solet. 



Gravius sane est quod Gideon a suis invitatus ut regiam dignitatem 

 eamque haereditariam susciperet, id recusasse fertur hisce additis verbis: 

 '/Dominus inter vos regnabit," quamquam vocabulum hie usurpatum pro- 

 prie non significat retjnare , regem esse sed universe imperare, regere. 



Eiusdem generis sunt verba quibus Dens, quum Israelitae regem postu- 

 labant, ad samuelem usus esse traditur: //Non te respuere, sed me re- 

 spuere ne in eos regnem," et ea quae in oratione a Samuele ad populum 

 habita occurrunt: //Dominus autem Deus vester rex vester est." 



At si haec verba vel maxime continere concedamus quod iis comprobari 

 volunt, quod equidem utique nego, Deum in populi Israelitici constitutione 

 politica regis locum obtinuisse, ipsum hoc omnino falso contendi facile 

 demonstratu est. 



Sunt enim multi praeterea loci in sacris Tsraelitarum hymnis, Psalmis 

 vulgo dictis, in quibus Deo reguum tribuitur. Sed non tantum eorum 

 longe plurimi Dei in omnes totius orbis terrarum gentes regnum celebrant, 

 verum etiam omnes sunt recentiores, id est post introductam inter Israe- 

 litas regiam dignitatem compositi, ideoque si Israeliticam spectarent civi- 

 tatem, Deum tunc inprimis regem praedicavissent , quum eins regne, 

 humano quippe regno instituto, nuUus amplius locus esset. Nisi enim 

 forte ad commentum illud de regibus Dei vicariis recurrere malimus, faten- 

 dum est illam Dei apud Israelitas regiam dignitatem inde a Saülis tempo- 

 ribus necessario fuisse abrogatam, quod tarnen merito negant omnes, quia 

 Dei in Israeliticum populum- auctoritatem , post constitutum regem huma- 

 num, nullo modo mutatam aut imminutam fuisse quam luculentissime patet. 



His igitur locis si tantummodo laudibus toUitur Numen divinum , quippe 

 cuius solius sit et in Israehtas et in omnes gentes regnare, neque sermo 

 est de civitatis regundae forma, facilis et certa erit ratio concludenda, in 

 Ulis quae e tempore ludicum excitavimus, populum carpi quidem et re- 



