172 I. I, P. V ALETON ORATIO. 



quacunque tandem hora hinc avocemur, nee vita nobis poenitenda nee 

 mors timenda sit ! Atque liis quoque optiiaum Academiae nostrae , nam 

 ad hanc hodie mihi omnia sunt referenda, praesidium inest. Sint licet di- 

 versae de commodis Academiae promovendis sententiae, ineant alii alias 

 vias, vetera tenaciter asserventur, nova cupide arripiantur, modo nos om- 

 nes, cives academici, aeterna sectemur, modo nos omnes veritati et vir- 

 tuti, non nomine sed re, non ad speciem sed vere studeamus, quidquid 

 porro accidat, Academia nostra, quod omnium in votis est, salva et inco- 

 lumis stabit. 



Tarn vero tempus est deponendi muncris quod per annum gessi. Atque 

 lubens id facio, quemadmodura credo omnes qui ante me fuere Rectores 

 fecisse, qui postea erunt facturos, nam onus plus uno nomine est gravis- 

 simum. Nee tamen deponam nisi gratiis actis omnibus huius Academiae 

 quocunque tandem loco civibus, quorum humanitas me sustinuit onusque 

 quod subieram levius reddidit, Vobis praesertim, CoUegae benevolentissimi! 

 qui mihi rem meam pro viribus agenti auxilio fuistis. Si quid autem a me 

 minus recte sit factum aut dictum ignoscatis quaeso Vobisque persuasum 

 habeatis me Rectorem omni studio operam dedisse, privatum in posterum 

 quoque daturum ut , quidquid mihi contigerit , vestram colam amicitiam 

 et saUiti consulam Academiae nostrae. 



Cui quod bonum , faustum, felix, fortunatumque sit, electum a Rege 

 Augustissimo in annum proximum , Virum Clarissimum , in Facultate luri- 

 dica Professorem ordinarium , be^nardüm ianum gratama , Academiae 

 Rectorem dico, renuntio, proclamo. 



Salve igitur, Vir Magnifice, nee eo tamen minus coniunctissime ! Faxit 

 Deus Optimus Maximus, a quo solo omnia uobis bona sunt expetenda, ut 

 annus magistratus tui Tibi, Academiae, Patriae salutaria quaevis et iucunda 

 afferat ! 



Uli soll sit laus , bonos , gloria ! 



DIXI. 



