R E D E V E R I N G. 223 



de voeding vrij onverschillig zijn , voor verreweg de meeste leden onzer 

 maatschappij is zij het geenszins. Zooais bij eene stoommachine niet slechs 

 op de ontvvikkelde kracht, maar ook op de hiertoe verbruikte brandstof 

 wordt gelet, zooals de werktuigkundige bij de minst mogelijke kosten den 

 meest mogelijken arbeid vvil verrigten, evenzoo is het voor het grootste 

 aantal laden onzer maatschappij van het hoogste belang om met de minst 

 mogelijke onkosten zieh zelven en den hunnen het noodige te verschaffen 

 en naarmate de prijs der voedingsmiddelen stijgt, neemt dit aantal even- 

 redig toe. 



In het maatschappelijk belang wenscht men derhalve de grenzen tusschen 

 gebrek en overvloed te kennen en verlangt men de hoeveelheid der verschil- 

 leude voedingsstoffen bepaald te zien , die ter voorziening in de werkelijke 

 behoefte gevorderd wordt. En uit dit oogpunt is de kennis aangaande de 

 benoodigde hoeveelheid eiwitachtige stof de hoofdzaak, want de honger 

 moet worden gestild en de kennis van het absolute gewigt van het mengsei 

 dat ter bevrediging hiervan gevorderd wordt, is vrij onverschillig. Teregt 

 acht men dit genoegzaam door de ondervinding aangewezen, maar vraagt 

 aan de wetenschap de bepaling van de benoodigde hoeveelheid eiwitachtige 

 stof, want onder alle voedingsmiddelen zijn de eiwithoudende het hoogst 

 in prijs, en van het economisch standpunt lost de vraag aangaande de 

 werkelijke behoefte zieh derhalve voornamelijk op in die omtrent de be- 

 noodigde hoeveelheid eiwitachtige stof. 



Het groote gewigt van de zaak heeft spoedig naar middelen doen om- 

 zien om een wetenschappelijk antwoord op de gestelde vraag te kunnen le- 

 veren , en eene reeks van onderzoekingen is in het werk gesteld om tot 

 de kennis van de werkelijke behoefte op te klimmen; maar de resultaten 

 hebben geenszins aan de verwachting beautwoord. Zij leidden tot de wan- 

 hopige uitkomst, dat er in het ligchaam eene met de inkomsten regelmatig 

 stijgende vertering van weelde — eene luxusconsumptie — plaats heeft en de 

 berekening van de werkelijke behoefte hierdoor oumogelijk gemaakt wordt. 



Het komt mij voor, dat deze opvatting — de luxusconsumptie in het 

 ligchaam — met betrekking tot de eiwitachtige stof althans onjuist heeten 

 moet en de tegenwoordige kennis der stofwisseling in de verschillende lig- 

 chaamsdeelen reeds voldoende is, om die weelderige huishouding in het 



L 



