A. HEYNSIUS 



Maar is dit dan niet in lijnregten strijd met de bewering dat de stof- 

 wisseling in de vveefsels de grondslag der vocdingsleer is? De suiker- of 

 nieelachtige stofiFen tieden in het geheel niet, de vetten, die zoowcl in 

 pliintaardig als dierlijk voedsel voorkoinen , siechts voor een klein gedeelte 

 als bestanddeel der weefsels op, en nogtans zijn zij voor de voeding 

 onmisbaar. 



De schijn bestaat inderdaad, Geeerde Toehoorders! en zoowel op weten- 

 schappelijk als op practisch terrein heeft hij tot velerlei dwaling aanleiding 

 gegeven. Op wetenschappelijk gebied riep hij de onjuiste verdeeling in 

 voedings- en ademhalings-middelen in het leven ; maar, wat erger is, in 

 de maatschappij voerde hij tot het overmatig gebruik van uieelspijzen en 

 sleepte hij , om een eukal voorbeeld te noemen , menigen zuigeiing ten 

 grave, omdat men in arrowroot of sago een surrogaat voor de suikerbe- 

 vattende, maar tevens eiwithoudende moedermelk zag. 



Hoe paradox de bewering schijne, het bewijs is niet moeijelijk te leve- 

 ren , dat werkelijk de stofvvisseliug in de verschillende deeleu des ligchaams 

 de grondslag der voedingsleer is. 



In de eerste plaats wensch ik op te merken, dat het vet in aanzien- 

 lijke hoeveelheid in onze hersenen en zenuwen , derhalve als bestanddeel 

 van de elementen der vveefsels optreedt en ook het zetmeel middellijk als 

 zoodanig moet worden beschouwd , want voor een gedeelte althans , voor 

 een belangrijk gedeelte ontleent het vet in de verschillende deelen van 

 het ligchaam aan het met de voedsels toegevoerde zetmeel zijn oor- 

 sprong, zooals de mesting der dieren door meelhoudend voedsel overtui- 

 gend bewijst. 



Maar in het algemeen neemt siechts een zeer klein gedeelte van de 

 genoemde Stoffen aan de vorming van weefselelementen deel. De grootste 

 hoeveelheid wordt omgezet tot koolzuiir en water en verlaat als zoodanig 

 het ligchaam zonder een integrerend bestanddeel der weefsels te hebben 

 uitgemaakt. Dit andere gedeelte is nogtans evenzeer een vereischte in het 

 voedsel van den mensch en de plantetende dieren, in de eerste plaats, om- 

 dat alleen onder zijnen invloed de assimilatie van eiwit mogelijk blijft. 

 Men beproeve siechts om uitsliiitend met dierlijk voedsel den honger te 

 bevredigen en alras zal men in het darmkanaal een toestand in het leven 



