VI VERSLAG. 



dezelfde wijze aanwezig als bij de soort uit Nieuw-Guinea : 

 er is een bovenste, langere hoorn tusschen de sprietwortels 

 en een kortere aan den mondrand. Deze organen vertoonen 

 eene zeer verschillende ontwikkeling : vijf c? hebben ze in 

 normale grootte, bij 2 andere exemplaren, die wegens verdere 

 secundaire geslachtskenmerken toch duidelijk eveneens man- 

 netjes zijn, is er nauwelijks eenig spoor van aanwezig. 



2. Luie lunaris en Naupoda imitans zijn twee nieuwe 

 Ortaliden van een zeer eigenaardigen, breeden, platten vorm ; 

 hunne gelijkenis met wantsen wordt nog vergroot, doordat 

 de vleugels, voor zoover zij in de rust het achterlijf bedekken, 

 donker gekleurd zijn, zoodat bij L. lunaris slechts een maan- 

 vormig gedeelte aan de spits kleurloos blijft. Ook SPEISER, 

 de auteur van Luie, heeft de overeenkomst opgemerkt en 

 daarom zijne soort den naam gegeven van L. corioptcra. 

 Ondanks hunne groote onderlinge overeenkomst, staan beide 

 besproken Ortaliden in het systeem toch vrij ver van elkaar af. 



3. De buit der 3 e Nieuw-Guinea-expeditie is, wat Dipteren 

 betreft, niet overvloedig geweest, maar bevat toch 2 zeer 

 merkwaardige nieuwe Tipuliden, namelijk Dapanoptera ver- 

 stcegi en Tanyderus mirabilis. Dapanoptera is aan Nieuw- 

 Guinea eigen en aldaat door verschillende, blijkbaar alle 

 zeldzame soorten vertegenwoordigd, want de verschillende 

 expedities hebben telkens weer andere soorten, meest in 1 

 of een paar exemplaren, medegebracht. Nog merkwaardiger 

 is de Tanyderus. Dit geslacht behoort tot de Ptychopteridae, 

 hoogstwaarschijnlijk de oudste en nu nog slechts schaars 

 vertegenwoordigde Dipterenfamilie, waarvan in het palaearc- 

 tische gebied slechts een paar Ptyckoptera-soort&n voorkomen. 

 Het geslacht Tanyderus bevat eenige weinige soorten, met 

 zeer merkwaardige verbreiding ; het komt voor in Chili, 

 Patagonië, Ambon, Nieuw-Guinea en Nieuw-Zeeland. De 

 soorten vertoonen eenige verschillen in het aderverloop, die 

 Handlirsch er toe gevoerd hebben, ze over verschillende 

 nieuwe genera te verdeelen. Volgens zijne methode moet 

 echter voor ongeveer elke soort een afzonderlijk genus worden 

 aangenomen ; ook de nieuwe soort uit Nieuw-Guinea bleek 

 in dit opzicht weder tusschen de andere in te staan. Spr. 

 meent, dat te sterke splitsing de verwantschap onkenbaar 



