VERSLAG. XLI 



De overige motieven : spitskleuring, dwarsbandvorming, 

 voorrandkleuring enz., schijnen bij de vlinders eerst nà de 

 bovengenoemde eene rol te vervullen, werken echter dan 

 hunnerzijds in hooge mate mee tot het vormen van het zeer 

 uiteenloopende definitieve patroon. Ten deele houden zij met 

 de primaire kleurmotieven een bepaald verband ; in de band- 

 vorming zijn b.v. soms de primaire vlekken zelf, soms de 

 tusschenruimten, soms witte opvullingen der <^-vormige 

 primaire vlekken begrepen, dikwijls ook de dwarsaderzoom 

 aan het einde der middencel; allerlei combinaties zijn hier 

 mogelijk. Met de door Prof. Van Bemmelen verdedigde theorie 

 eener algemeene primaire langsstreping bij dagvlinders kan 

 Spr. zich moeilijk vereenigen en hij heeft dan ook met vol- 

 doening gezien, dat ook deze auteur krachtens eene schriftelijke 

 mededeeling aan Bryk, tot aanname van eene primaire langs- 

 vlekking geneigd is. Echter acht Spr. dit wel voor de mediane 

 celkleuring juist ; daarbij meent hij echter daarvan onaf- 

 hankelijke kleuringsmotieven aan te moeten nemen, waar- 

 onder ook de langsaderzooming. 



Wat overigens de uiterst interessante gevolgtrekkingen 

 aangaat, waartoe Van Bemmelen omtrent de beteekenis der 

 popkleuren komt, mag Spr. wegens het belang der zaak niet 

 verzwijgen, dat hij in enkele opzichten met ons zeer geacht 

 medelid in meening verschilt. Hij acht het niet mogelijk 

 aan te nemen, dat de bij de Rhopalocerenpop optredende 

 pigmentatie terug te voeren zou zijn tot een zeer oud 

 stadium, b.v. tot den tijd, dat de vlinderpop nog als sub- 

 imago rondvloog. Daartegen verzet zich, dat de Lepidoptera 

 toch hoogstwaarschijnlijk zijn ontstaan op een tijdstip, dat 

 bij de Neuroptera de tegenwoordige verhouding met hun 

 rustend popstadium reeds was vastgelegd, verder het feit, 

 dat niet alleen bij deze, maar ook bij de Panorpaten, de 

 Trichopteren en ook bij de meest primitieve vlinders, geen 

 dergelijk kleurenpatroon voorhanden is. De Rhopalocera- 

 poppen met haar vrij voorkomen op planten, haar verschil- 

 lende vasthechtingswijze, haar dikwijls bizarre vormen, wijzen 

 op eene secundaire differentiatie, waartoe ook hare opvallende 

 kleuring behoort, evenals deze b.v. bij de vrij op planten 

 voorkomende Coccinelliden-poppen zich ontwikkeld heeft. Het 



