XLVI VERSLAG. 



wit was. Deze laatste kon men zonder moeite met een stuk 

 stengel te voorschijn trekken, want de stengel. bleek tu sschen 

 de omhullende bladeren afgebeten te zijn. Daar ter plaatse 

 vond Spr. bij nader onderzoek ook uitwerpselen, naar den 

 vorm stellig wel van eene rups afkomstig. De rups zelf 

 werd echter niet meer aangetroffen. Met behulp van eenige 

 phytopathologische werken, meende Spr. te moeten be 

 sluiten, met schade door Hadena sccalis Bjerk. (Luperina 

 didyma ESP.) te doen te hebben. Hij zond toen eenige aan- 

 getaste planten aan Prof. J. RlTZEMA BOS, onzen alom 

 gewaardeerden directeur van het phytopathologisçh instituut 

 te Wageningen, die de opvatting van Spr. kon bevestigen. 

 De welbekende, uiterst algemeene vlinder leeft in allerlei 

 grassen eii schijnt gelukkig in den regel geene groote voor- 

 keur voor onze cultuurgranen te koesteren, daar deze er 

 anders ontzettend van te lijden zouden hebben. In onze lagere 

 streken, waar geene bouwlanden, doch in hoofdzaak weilanden 

 zijn, is de soort welhaast nog algemeener dan elders. Ze is 

 dus wel allerminst kieskeurig. Uit een ander oogpunt is deze 

 soort ook zeer belangrijk ; zij is n.l. uiterst variabel, gelijk een 

 1 2-tal door Spr. medegebrachte voorwerpen bewijzen. De 

 verschillen zijn zóó groot, dat men, waren de vlinders van 

 ver uiteengelegen streken afkomstig, er stellig verscheidene 

 afzonderlijke soorten van gemaakt zou hebben. 



Hierna vermeldt Spr., dat zich onder zijn niet zeer rijken 

 buit aan entomologisch materiaal, verleden jaar op de excursie 

 te Weert na de zomervergadering verzameld, eenige kleine 

 Noctuïden-rupsjes bevonden, die bij het sleepen met een 

 gewoon vlindernet over een bloemrijk weitje in dat net ge- 

 raakt waren. Te huis gekomen werden den jongen diertjes 

 allerlei planten, die op zulke plaatsen groeien, voorgezet, 

 doch zonder gevolg. Eindelijk kwam Spr. op het denkbeeld, 

 dat het wel eens bloemen-etende rupsen konden zijn, m.a.w. 

 rupsen van het genus DiaiitJwccia, Van eene Phlox-plant, 

 die toevallig bij de hand was, werden toen eenige bloemen 

 aan de rupsjes voorgezet en werkelijk, de uitgehongerden 

 vielen er met gretigheid op aan. Zij werden er ook geheel 

 mede grootgebracht en verpopten zonder verlet. Aan de pop 

 was dadelijk te zien, dat het inderdaad eene DiantJioccia was, 



