XLVIII VERSLAG. 



Pergamasus crassipes (Linné-Hermann). Larva. De 

 epistoomrand is bijna horizontaal en fijn getand ; het 

 mandibelzintuighaar is flauw gebogen, mesvormig, bijna 

 lancetvormig ; er zijn twee kerven aan den binnenrand van de 

 cornicula hypostomatis, zoodat die rand drielobbig is; twee 

 korte borsteltjes op het voorrugschild tusschen de „schou- 

 ders" boven coxae I en II. ; twee korte borsteltjes op het 

 achterlijf ver van elkander ; de drie circumanaalborstels even 

 lang als femur I. — Deutonympha. Epistoomrand vijf- 

 spitsig, de buitenste spitsen kunnen zeer klein zijn, maar 

 zijn in allen gevalle iets buitenwaarts gericht; mandibelzintuig- 

 haar als bij de larve; ventraal draagt de hypopharynx 14 

 dwarsrijen van fijne tandjes; de achterste twee vormen te 

 zamen eene langgerekte liggende ellips ; de twee rugschilden 

 ver van elkander en omringd door een breeden zoom van 

 weeke huid. — Teekeningen van $ en <$ deden reeds bij 

 eene vroegere vergadering de ronde. Pergamasus crassipes 

 (Linné-Hermann) is eene betrekkelijk slanke vorm met 

 lange pooten ; bij het ç$ is de processus accessorius tibialis 

 proximus bij normalen stand der pooten intern en daarbij 

 dorsaad gericht, terwijl het calcar femorale ventraad 

 is gericht, dus in tegengestelde richting. Ver- 

 gelijken wij nu Hermann's figuur met Koch's afbeeldingen, 

 dan komen wij tot de conclusie, dat Koch'S Gamasus cquestris 

 (v. 26, n. 3 = (j 1 ) en Gamasus agilis (v. 26, n. 19 = $) met 

 crassipes Linné-Hermann identiek zijn. 



Pergamasus monaclius (C. L. Koci-l). KOCH beeldt nog 

 eene andere soort af met breeder-eivormig lichaam en slanke 

 pooten : Gamasus monachus (v. 2, n. 8 = <$) en Gamasus 

 ovatus (v. 26, n. 15 en v. 39, n. 17 = deutonympha). Deze is na 

 verwant aan Pergamasus crassipes Linné-Hermann, doch 

 onderscheidt zich daarvan door het 2e pootpaar van het ç$ ', 

 want het calcar femorale is bij normalen stand der pooten 

 ventraad gericht en de processus accessorius tibialis proximus 

 eveneens nagenoeg ventraad, dus in dezelfde rich- 

 ting. De deutonymphae hebben blijkbaar, evenals die van 

 P. crassipes, zulke weeke, doorschijnende rugschilden, dat ze 

 bij opvallend licht niet zichtbaar zijn, zoodat ze ook niet 

 door KOCH opgemerkt werden. In geen geval is ovatus de 



