VERSLAG. LUI 



tastborstels aan het einde van tibia IV, verraden eene immature 

 Vcigaia. Slechts één kenmerk komt niet uit : KOCH teekent een 

 ragfijnen dwarsnaad. Geene enkele Veigaia heeft dien. Maar wel 

 twee „groeven" daarachter; dat zijn de weeke huidgedeelten 

 achter den in werkelijkheid bestaanden, doch niet door Koen op- 

 gemerkten, mediaan naar achter gebogen dwarsband van weeke 

 huid. Ik ben er van overtuigd, dat Koch dien ragfijnen dwars- 

 naad teekende in de verbeelding, dat er een zijn moest. 

 Terecht teekent hij geene rugschilden, daar die bij de Deu- 

 tonymphae van Veigaia zoo weinig gechitiniseerd zijn, dat 

 ze bij zwakke vergrootingen niet zichtbaar zijn. — Tot welke 

 soort behoort deze deutonympha? Ik vermoed tot uemorensis. 

 Merkwaardig is, dat die tastborstel niet voorkomt bij de 

 Protonymphae, noch bij de Adulti. Een van de kenmerken van 

 Veigaia nemorensis is voorts het bezit van een kamhaar dor- 

 saalintern van het genu palpi bij alle ontwikkelingstoestanden. 

 De Protonympha heeft twee rugschilden, ongeveer van 

 denzelfden vorm als bij het $, behalve de uitholling aan den 

 achterrand van de notogaster. — De Deutonympha heeft 

 dezelfde rugschilden als het $, behalve de uitholling aan den 

 achterrand van de notogaster. — De F e m i n a heeft, evenals 

 die van Veigaia cervns Kram., achter de coxa IV eene rij 

 van 6 poriën. 



Veigaia herculeana (Berl.). De Protonympha heeft twee 

 rugschilden, ongeveer als die van het £. — Dit heeft, achter 

 de coxa IV eene groepje van 5 poriën, niet eene rij van 6. 



Veigaia transisalae OUDMS. De Protonympha heeft, 

 voor zoover Spreker kon waarnemen, één rugschild ; het 

 exemplaar was echter zeer slecht geconserveerd; mogelijk 

 bestaat de notogaster dus ook. De Deutonympha bezit 

 2 rugschilden, evenals die van Veigaia nemorensis, maar smaller. 

 Bij de F e mi na ontbreken de poriën achter coxae IV. 



Macroclieles longispinosus KRAMER. De Protonympha 

 heeft wel 'degelijk twee rugschilden, niettegenstaande de 

 bewering van Berlese in Re dia, v. 1, p. 277, 1904, dat 

 Spreker daarin dwaalt ! 



Macrocheles opacus C. L. Koch. Spreker vond onder rotte 

 bladeren, bij Bonn verzameld, een <j> van deze soort. Bij nauw- 

 keurig onderzoek bleek hem, dat deze soort identiek is aan 



