VERSLAG. LVII 



cancriformis nog gevonden wordt ; deze is in Engeland en in 

 de Rijnprovincie geconstateerd, alsmede Branchipus stagnalis 

 L., die uit Engeland, Frankrijk en Duitschland bekend is. 



De heer Schuijt deelt mede, dat hij te Wamel in een 

 voortuintje in de Dorpstraat, op eene bonte variëteit van 

 Evonymus radicans, een groot aantal rupsen van Abraxas 

 grossulariala L. gevangen heeft. Waar Evonymus zoover 

 afstaat van Ribes, is deze voedselplaats wel vermeldenswaard. 



Ook vermeldt Spr. de vangst van Aspilates ochrearia Rossi $ 

 op het jachtterrein van Dr. Geluk te Hoek van Holland, op 

 het eiland genaamd ,,het Scheur" op 6 Juni 11. Volgens Spr. 

 is nog geene andere vindplaats van deze soort bekend dan 

 de duinen van den Hoek van Holland. 



De heer Mac Gillavry vertoont exemplaren van Aphthona 

 violacea Koch (= pseudacori auct. nee Mrsh.), door hem in 

 Mei 191 5 gevangen in de gemeente Ransdorp. Deze kever 

 was reeds als inlandsch bekend, maar het bleek, dat de 

 exemplaren, die als zoodanig in de collectie Everts stonden, 

 alle tot Aphthona venustula KUTSCH, behoorden. Daar door 

 de onderzoekingen vooral van Heikertinger de voedsel- 

 planten der Halticiden nauwkeuriger bekend worden en deze 

 specialiteit voor de onderhavige soort niets naders weet 

 mede te deelen in de Fauna germanica van Reitter dan : 

 „von EiipJihorbia palustris L. angegeben", lijkt het Spr. niet 

 onbelangrijk op te geven, dat het dier werkelijk op deze 

 plant voorkwam. Ook EVERTS noemt dezelfde plant in zijn 

 Coleoptera neerlandica, benevens Iris pseudacorus ; verder zegt 

 Everts „op de onderzijde der bladen". Spr. vond beide keeren, 

 dat hij de planten bezocht bij sterken Noordenwind, terwijl 

 de eene keer de zon fel scheen en het de andere keer regende, 

 de kevers voornamelijk tegen de stengels, afzonderlijk en in 

 copula. Dan volgde in frequentie de onderzijde der bladeren, 

 vervolgens bladoksels en de bloemtrossen. Door hun traagheid 

 waren de dieren gemakkelijk te vangen, wat misschien ook 

 aan den kouden Noordenwind was toe te schrijven. Het 

 aantal wijfjes overtrof het aantal mannetjes verre, misschien 

 te wijten aan de meerdere vlugheid der laatste. 



