1 66 JHR. DR. ED. EVERTS, 



Halsschild altijd langer dan bij brevicollis, met duidelijke 

 rechte, maar minder scherp aangeduide achterhoeken ; be- 

 stippeling opvallend grover en op de schijf minder verspreid. 

 Dekschilden overal dicht en duidelijker bestippeld, zonder 

 neiging om schaarscher te worden over het midden. Het 

 uiteinde van het laatste tergiet meer afgerond en breeder 

 dan bij brevicollis, met een veel breeder topgedeelte. Lengte 

 8 — io mm. Veel zeldzamer. Uitsluitend in Limburg gevangen; 

 Steyl, April, in aanspoelsel van de Maas (BerCHMANS), bij 

 Oud-Vroenhoven (Maurissen), Cumrade en Gulpen (WlL- 

 LEMSE) rufibarbis F. 



307. Panagaeus crux-major L. ab. c. trimaculatus Dej. ; een, 

 volkomen aan de beschrijving beantwoordend, exemplaar bij 

 Denekamp (Mac Gillavry) ; exemplaren uit Arnhem en 

 Oud-Vroenhoven opgegeven, zijn overgangsvormen, bij welke 

 nog eene flauwe verbinding tusschen middenvlek en zijvlekken 

 overgebleven is. 



De ab. c. connexus Reitt. [ccntromaculatus Everts, Entom. 

 Berichten, 1 Nov. 191 3) 1 ), bij welke de verbinding der roode 

 vlekken zoo volledig is, dat van den gemeenschappelijken, 

 zwarten dwarsband slechts een klein vierhoekig vlekje op 

 den naad is overgebleven; bij Westkapelle in Zeeland, Mei, 

 door den heer Emile Derenne gevangen. 



348 bi \ Haliplus Wehnckei Gerh. Deze soort, of var. van 

 fliiviatilis AubÉ (volgens GanglbaUER en Reitter), werd 

 eenmaal ($) bij Zeeburg nabij Amsterdam gevangen (VeRsluys) 

 en door den heer JAMES Ed WARDS aldus, maar met een ? 

 gedetermineerd. De heer BALFOUR BROWNE determineerde 

 dit exemplaar als H. nontax, wat m. i. op eene vergissing 

 berust. Bij nader onderzoek is mij gebleken dat dit exemplaar 

 inderdaad tot Wehnckei behoort. 



De heer James Edwards geeft in „The Entomologist's 

 Monthly Magazine 2 nd Series Vol. XXII, 191 1: A Revision 

 of the British species of Haliplus Latreille", een overzicht 

 van de verschilpunten der zoo moeielijk te onderscheiden 

 soorten van de r tifico Ui s -groep. Een belangrijk kenmerk wordt 



!) Door een verzuim had ik over het hoofd gezien, dat Reitter 

 deze a. in zijne „Fauna Germanica" reeds vóór mij beschreven had. 



