174 JHR. DR. ED. EVERTS, 



woningen en spitsmuizenholen. Zij ontwikkelt zich uitsluitend 

 in genoemde zoogdierwoningen. Goed uitgekleurde exem- 

 plaren zijn geheel diep zwart, met geheel zwarte sprieten 

 en tasters en eenigszins vuil donkerbruine pooten. Bij som- 

 mige exemplaren is aan het uiteinde der dekschilden een 

 zeer flauw aangeduide smalle, bruinachtige rand zichtbaar. 



774 bis . Quedius manrus Sahlb. ( fageti Thoms.). Bij Oister- 

 wijk, April (De Vos tot Nederveen Cappel) en Rotterdam, 

 October (Van Roon). 



781. Quedius scitus Grav. Geheel roodbruine exemplaren 

 met donkeren kop zijn: a. atricillus Grav '. [atriceps Steph.). 



78 i bïs . Quedius infuscatns Er. Bij Aalbeek in Limburg, 

 in den detritus van een oud nest van een kwikstaartje, 

 Januari ; uiterst zeldzaam (Heselhaus). 



830 bis . Philonthus Scribae Fauv. {variipennis Scribaé). Bij 

 Valkenburg (Limburg), in enkele exemplaren, in hamster- 

 woningen, Aug. en Sept. (Heselhaus). Deze soort is naver- 

 want aan cepjialotes en sordidus, doch onderscheiden door 

 de kleur der dekschilden en de veel fijnere bestippeling van 

 het halsschild. Zwart; dekschilden rood, met eene breede, 

 meer of minder scherp aangeduide, zwarte strook, vanaf de 

 basis, over den naad, tot nabij het uiteinde ; deze strook is, 

 hetzij door evenwijdige zijden begrensd, of naar het uiteinde 

 iets versmald ; ook is zij soms als eene berookte, driehoekige 

 basale vlek om het schildje aangeduid ; ook zijn exemplaren 

 bekend met eenkleurig roode dekschilden : a.' Hcidenreichi 

 Hubenth. Sprieten zwart of bruinrood, naar het uiteinde 

 gewoonlijk wat lichter gekleurd. Pooten geelrood, veelal de 

 dijen of ook wel de achterpooten donkerder. Dekschilden 

 grof en verspreid bestippeld. Kop bij het c? zoo breed als-, 

 bij het $ smaller dan het halsschild. Lengte 5 1 / 3 — 7 1 / 2 mm. 



933 bis . Paederus gemellus Kr. en 933 ter . sanguinicollis 

 Steph. zijn, volgens Ganglbauer en Reitter, goede soorten, 

 welke, door beide auteurs, van ruficollis F. uitvoerig onder- 

 scheiden worden. Eerstgenoemde, sedert uit Nederland bekend 

 geworden, werd bij Hilversum, Breda, De Bilt, Oldenzaal 

 en vermoedelijk op meerdere plaatsen gevangen (was met 

 ruficollis vermengd). 



