176 JHR. DR. ED. EVERTS, 



I020 ter . Bledius fuscipes Rye {rastellus Schiödte). Met 

 B. terebrans Schiödte {campi Bondroit), zeer zeldzaam. Bij 

 Den Haag en langs de oevers van het „Zwijn" in Staats- 

 Vlaanderen. Naverwant aan terebrans, doch onderscheiden 

 door het minder glanzige voorhoofd en vooral door de 

 zwakkere, minder diepe bestippeling en de kortere dek- 

 schilden. Ook is deze soort iets breeder; zwart, de'kschilden 

 zwart, met iets roodachtige tint bijgemengd. Kop grof 

 gechagrineerd. Bovenlip flauw uitgerand en weinig 

 diep gegroefd. Halsschild 1 j i breeder dan lang, met 

 rechte, iets opgerichte achterhoeken ; gechagrineerd, dof, 

 weinig diep en verspreid bestippeld, met eene fijne langs- 

 groef. Dekschilden weinig of niet breeder dan het hals- 

 schild, even lang als breed ; weinig diep en vrij dicht 

 bestippeld. Lengte 3 4 / 5 mm. Komt vooral in Engeland voor. 



I02i bis . Bledius subniger O. Schneid. (= seceruendus Joy)' 1 ). 

 Aan den Hoek van Holland, op Walcheren, Oostvoorne en 

 Terschelling. Deze beschouwde ik, in navolging van O. 

 Schneider, als eene kleur-variëteit van B. arenarius Payk., 

 met grootendeels zwarte dekschilden. O. Schneider zegt 

 van B. arenarius Payk., dat op Borkum, in, iets met humus 

 gemengd, zand en daar waar de bodem aan de oppervlakte 

 eenigszins bruinachtig of grauwgroen getint is, leeft de 

 meestal grootere en meer gestrekte vorm, met nagenoeg 

 zwarte, veelal slechts aan den achterrand nog geelachtig 

 gezoomde dekschilden, zoodat de kleur en gedaante der 

 beide vormen (type en a.) afhankelijk is van den bodem 

 waarin zij leven ; de kleinere, meer verkorte, van gele dek- 

 schilden voorziene stamvorm leeft in zuiver, ziltig zand, de 

 grootere, meer gestrekte var. daarentegen is iets donkerder, 

 minder zouthoudenden bodem. Hij stelt voor dezen vorm 

 van B. arenarius den naam van : var. subniger te geven. 



Eén enkel exemplaar van dezen veel voorkomenden vorm 

 (d. i. subniger), hetwelk eene veel krachtiger midden-langsgroef 

 op het halsschild en daarnaast twee lijnrecht geplaatste en 

 regelmatige diepe groeven vertoont, beschouwt O. Schneider 

 als eene monstruositeit. 



l ) Ent. Monthl. Mag. 191 1, 269. 



