Symbolae ad pteridographiam et Characeas Hungariae praecipue Banatus. 789 



ad varietatem fronde ambitu angustiore, „pinnulis rhombeo- ovatis, 

 serrato spinulosis" (Sw. Synops. Filic. p. 53) infimis anticis reliquas 

 duplo superantibus „angulato-lobulatis, ultra pinnae proximae, 

 superioris pasin (sie) plerumque exsertis" (Huds. bort. Kev. praeditam 

 quam cl. quondam Swartz). 



b) A. lobatum (pro spec.) describit. (vide Schkur tab. 40! Moore: Tbe 

 ferns.etc. tab. XI!). Huc refero v. umbratic am Milde. Legi in rupibus Biliäna 

 ad pagum Plugova, in silvis subalpinis montis Kunt ad Neu-Szädova, in alveo 

 Zseraleu et in monte Hunka Kamena ad Thermas Herculis; in valle Klopoti- 

 vensi Transsilvaniae, in valle Nagyme'lyvölgy, et in monte Jacobi ad Quinque- 

 ecclesias (A. hastulatum Simkovics exsicc. ! non Tenore!). 



In saxosis montis Hunka Kamena copiosae proveniunt etiam formae 

 Aspidio Lonchitidi Sw. non alienae, quas divus J. Sadler anno 1820 in 

 „Abumbratione Epipbyllospermarum Hungariae et Transsilvaniae" 

 Asp. intermedium (non Willd.), decem annis post in libro „De Filicibus 

 veris" A. munitum describit. Apte monet Milde in libro „de Filicibus 

 Europae", p. 105 has neque hybrides esse, neque formas medias inter Asp. 

 Lonchitidem et A. aculeatum, sed statum juvenilem esse A. lobati Sw., 

 nondurn vel parce tantum fruetiferum (ut in speeimine Sadleriano vidi), dum 

 segmenta I. o. serrata, lobata, fissa aut partita (non pinnata) sunt. 



Botanici recentiores divos D. Koch et Milde secuti speciem et varieta- 

 tem Swartzianam vulgo A. lobatum et sequentem (i. e. A. angulare Kit) 

 vocant A. aculeatum, A. angulare Kit. iterum cum Aspidio Braunii 

 Spenn. non recte conjungunt, vel nomen Kitaibelianum collectivum praeterire 

 volunt. Divus Linne, a quo nomen speeificum „aculeatum" oritur, tres nunc 

 notas formas affines certe non distinxit, eius Polypodium aculeatum est 

 igitur species collectiva. Icones ab ipso citatae: Pluck. almag. t. 179, t. 6! et 

 Morison hist. plant. 3. p. 580 sect. 14. t. 3. f. 15! indueunt certe plantam, 

 quam botanici nunc A. lobatum vocant (== lobatum var. Milde), altera 

 Pluck. almag. t. 180 f. 1! est icon omnino falsa, longitudine deminuta, proxime 

 tarnen ad A. angulare Kit. speetans. 



Auetor Aspidii aculeati Swartz (non Milde) in Synopsi Filicum 

 (Kiliae 1806) tunc temporis duas tantum formas huius affinitatis novisse vide- 

 tur: A. aculeatum anglicum pinnulis integris et eius formam, A. loba- 

 tum pinnulis serrulato-spinulosis praeditam. Ad suum A. aculeatum is quo- 

 que icones a Linnaeo laudatas et tabulam Scbkurii (Cryptogamische Gewächse 

 t. 39:) instruetivam refert, quae minime speetant ad A. angulare Kit, sed 

 pro maxima parte ad A. lobatum Sw. et auet. recent. icon vero Scbkurii 

 t. 39 distinete ad A. aculeatum typicum, quo etiam Milde in Filic. Euro- 

 pae et Atlant, p. 106, eam pertinere dicit. 



Etiam in herbario Willdenowii sub nomine „A. aculeatum" (nr. 19790!) 

 et „A. lobatum" (nr. 19796!) asservatas vidi formas Swartzianas, recte igitur 

 stirpen Kitaibelii (A. aculeatum Milde non Sw.) in spec. plant, anno 1810 

 novam descriptam reeepit Cl. quondam Do eil in fl. Rhen. formam Swartzii 



