790 Vincentius äe Borbäs, 



quasi typicam „A. aculeatum a) vulgare" et sequentem „A. angulare" 

 nominat; nee non divi Moore in libro: The ferns . . tab. X et XI! et Met- 

 tenius: „Ueber einige Farngattungen" cum Swartz consentientes plantam, 

 cuius aream in Hungaria geographicam supra enumeravi, pro A. aculeato Sw. 

 (tab. X), eiusque varietate lob ata Sw. (t. XI) et plantam nee in Anglia raram, 

 quam Milde „A. aculeatum" descripsit, pro A. angulari (t. XII!) habent: 

 itaque porro non dubitandum non recte A. aculeato Sw. speciem Kitaibelia- 

 nam, quaef eadem ac Asp. hast ulatum Ten. est, subiieere aut quum Swartz 

 hanc vix novit, ,,b) Swarzianam" vocare, sed nomen Linnaeanum A. lo- 

 bato Milde et auet. recent. et eius varietatibus adhibendum esse. 



A. angulare Kit!' in Willd spec. pl. V. p. 257, anno 1810. (Sadler, de 

 filieibus veris, p. 39. Th. Moore: The ferns . . tab. XII! A. hastulatum Ten. 

 fl. Neapol. tab. CCL! et Todaro fi. sie. exsicc. 453! A. aculeatum Milde et 

 Auct. non Sw. A. aculeatum b) Swartzianum Koch). Filix frequentissima 

 in silvis demissioribus Banatus, dum praecedens A. lobatum Sw. hie regiones 

 superiores ascendit. Copiosum in silvis ad Versec, in valle Berzäszka, ad 

 Szwinica sub monte Treszkoväc, ad Plavisevica, Dubova (Kazanthal, Czukar- et 

 Golecberg) ad Orsova, Vercsiorova Valachiae et ad Thermas Herculis. 



Vidi speeimen autoris authenticum speciosum et in herbario musei 

 nationalis pestinensis et in eo Willdenowii Nr. 19792! Cl. quondam Milde unum 

 tantum speeiminum trium in herb. Willd. asservatorum „A. aculeatum Milde 

 (= angulare Kit) agnoscit, alterum pro Aspidio Braunii Spenn. tertium 

 pro forma intermedia habet (conf. Filices Europae et Atlantidis p. 109). Quum 

 mihi vicissitudines omnes A. angularis, stirpis in Banatu tarn vulgaris bene 

 notae sind, duo haec posteriora, nondum bene evoluta vix a Kitaibel edita 

 censeo. Ille fide speeiminis authentici, in herb. mus. nation. pest. bene asser- 

 vati (!) speciem suam minime cum formis similibus confudit, nulla igitur causa, 

 ut volunt alii, nominis Kitaibeliani delendi, neque ratio caracteribus discrepan- 

 tibus et fide speeiminis etiam Willdenowii primi certi, quod etiam Milde ad 

 suum A. aculeatum verum (quod ut supra vidimus idem est ac A. angu- 

 lare Kit) refert, cum A. Braunii conjungendi. Divus Milde et illum secutus 

 cl. Garcke in fiora Germaniae borealis fide speeiminis Willdenowii primi eo 

 iure speciem Kitaibelianam cum A. aculeato b) Swartziano Koch conjun- 

 gere potuissent, quo fide speeiminis seeuudi Aspidio Braunii post- 

 resp. praetulerunt. Quum vero stirps banatica [ut vidimus neque cum A. acu- 

 leato Sw. et var. lob ata Sw. confundi potest. nomen Kitaibelianum aeque ac 

 Spennerianum, prius A. angulari non recte subiectum, in prineipem, quem 

 antea obtinuerant, locum restituendum. • 



Icon Tenorei, speeimina sicula (Todaro exsicc. 453!) florentina (Ascherson 

 exsicc.!), badensia (A. Brauu!) et pyrenaica (in herb. Kurtz!) cum formis bana- 

 ticis exaete congruunt, speeimina anglica et indica (herb. Mett. !) magis differunt. 



A. Braunii Spenn. (A. pilosum Schur.! in herb. A. Br , A. angu- 

 .. lare Auct. Milde, Garcke non Kit) in silvis subalpinis Kunt ad Neu-Szädova, in 



