36 C. PLINII HIST. NAT. LIB. XVI. 



De larice : teda. 



XIX. Quinto generi situs idem , eadem facis : larix 

 vocatur. Materies praestantior longe, incorrupta vis, 

 mori contumax : rubens praeterea , et odore acrior. 

 Plusculum huic erumpit liquoris , melleo colore , atque 

 lentiore , nuraquam durescentis. 



Sextum genus est teda proprie dicta, abundantior 

 succo quam reliqua, parciore liquidioreque quam in 

 picea : flammis ac lumini sacrorum etiam grata. Ha? , 

 mares dumtaxat , ferunt et eam , quam Graeci sycen vo- 

 cant , odoris gravissimi. Laricis morbus est, ut teda 

 fit. 



Omnia autem haec gnera accensa , fuligine immo- 

 dica , carbonem repente exspuunt cum eruptionis cre- 

 pitu , ejaculanturque longe : excepta larice , quae nec 

 ardet , nec carbonem facit, nec alio modo ignis vi con- 

 sumitur, quam lapides. Omnia ea perpetuo virent, nec 

 facile discernuntur in fronde , etiam a peritis : tanta 

 natalium mixtura est. Sed picea minus alta quam larix. 

 Illa crassior, leviorque cortice, folio villosior, pinguior, 

 et densior, molliorque flexu. At piceae rariora sicciora- 

 que folia , et tenuiora , ac magis algentia : totaque hor- 

 ridior est , et perfusa rsina. Lignum abieti similius. 



