94 C. PLIN1I HIST. NAT. LIB. XVI. 



dam fruticosi generis , ut paliurus , myrtus : item nux 

 avellana : quin immo melior est, et copiosior fructu, in 

 plures dispersa ramos. In quibusdam omnino nullus , ut 

 in suo gnre buxo, loto transmarinae. Quaedam bifurcae, 

 atque etiam in quinas partes diffuse. Quaedam dividuae, 

 nec ramos , ut sambuci. Quaedam individuae , ramosae , 

 ut piceae. Quibusdam ramorum ordo, sicut piceae, abieti. 

 Alias inconditus, ut robori, malo, piro. Et abieti quidem 

 subrecta divisura, ramique in caelum tendentes , non in 

 latera proni. Mirum , cacuminibus eorum decisis mori- 

 tur : totis vero detruncatis durt. Et si infra, quam rami 

 fuere, praecidatur, quodsuperest, vivit : si vero cacumen 

 tantum auferatur , tota moritur. Aliaab radie brachiata, 

 ut ulmus. Alia in cacumine ramosa, ut pinus, lotos, sive 

 faba Graeca : quam Romae a suavitate fructus silvestris 

 quidem , sed cerasorum paene natura , loton appellant. 

 Prcipue domibus expetitur ramorum petulantia , brevi 

 caudice latissima exspatiantium umbra, et in vicinas 

 domos saepe transilientium. Nulli opacitas brevior: nec 

 aufert solem hieme , decidentibus foliis. Nulli cortex 

 jucundior, aut oculos excipiens blandius. Nulli rami 

 longiores validioresque , aut plures, ut dixisse totidem 

 arbores liceat. Cortice pelles tingunt, radice lanas. Malis 

 proprium genus : ferarum enim rostra reddunt , adhae- 

 rentibus uni maximo minoribus. 



