338 C. PLINII HIST. NAT. LIB. XVII. 



sua est. Nobilissimarum gentium ambo , Crassus atque 

 Domitius , censuram post cotisulatus simul gessere, anno 

 conditae Urbis dclxii, frequentem jurgiis propter dissi- 

 militudinem morum. Tum Cn. Domitius , ut erat vehe- 

 mens natura , praeterea accensus odio , quod ex aemula- 

 tione avidissimum est , graviter increpuit tanti censorem 

 habitare, pro domo ejus sestertium sexagies identidem 

 promittens. Et Crassus , ut praesens ingenio semper, et 

 faceto lepore solers , addicere se respondit , exceptis 

 sex arboribus. Ac ne uno quidem denario , si adime- 

 rentur , emptam volente Domitio , Crassus : Utrumne 

 igitur ego sum , inquit, quso , Domiti , exemplo gra- 

 vis, et ab ipsa mea censura notandus, qui in domo, quae 

 mihi hereditate obvenit , comiter habitem : an tu , qui 

 sestertio sexagies sex arbores stimes ? E fuere loti , 

 patula ramorum opacitate lascivae , Cascina Largo pro- 

 ceribus crebro in juventa nostra eas in domo sua osten- 

 tante. Duraveruntque , quoniam et de longissimo aevo 

 arborum diximus , ad Neronis principis incendia, quibus 

 cremavit Urbem , annis clxxx. Postea cul tu virides ju- 

 venesque, ni princeps ille adcelerasset etiam arborum 

 mortem. 







