8 C. PLINII HIST. NAT. LIB. I. 



unde provocatio appel latur. Te quidem , in excelsissimo 

 humani generis fastigio positum, sumraa eloquentia, 

 summa eruditione praeditum, religiose adiri etiam asa- 

 lutantibus scio. Et ideo subit cura, ut quae tibi dicantur, 

 te digna sint. Verum et diis lact rustici multseque gen- 

 tes supplicant, et mola tantum salsa litant, qui non ha- 

 bent thura : nec ulli fuit vitio deos colre quoquo modo 

 posset. 



Meae quidem temeritati accessit hoc quoque, quod 

 levions operae hos tibi dedicavi libellos. Nam nec inge- 

 nii sunt capaces, quod alioquin nobis perquam m- 

 diocre erat : nec admittunt excessus aut orationes , ser- 

 monesve, aut casus mirabiles, vel eventus varios, non 

 alia jucunda dictu, aut legentibus blanda, sterili mate- 

 ria. Rerum natura , hoc est , vita narratur , et haec sor- 

 didissima sui parte , ut plurimarum rerum aut rusticis 

 vocabulis aut externis, immo barbaris, etiam cum ho- 

 noris praefatione ponendis. Praeterea iter est, non trita 

 auctoribus via, nec qua peregrinari animus exspectat. 

 Nemo apud nos, qui idem tentaverit, nemo apud Graecos 

 qui unus onnia ea tractaverit. Magna pars studiorum 

 amnitates quaerimus. Quae vero tractata ab aliis di- 

 cuntur immensae subtilitatis, obscuris rerum tenebris 

 premuntur. Jam omnia attingenda, quae Graeci rj 

 lyy.-JzXo7txi^iicc<; vocant, et tamen ignota , aut incerta 



