iH ^ • C. PLINII HIST. NAT. LIB. II. 



Verum in his deos agere curam rerum humanarum 

 credi, ex usu vitae est : pœnasque maleficiis aliquando 

 seras occupato deo in tanta mole , nunquam autem 

 irritas esse : nec ideo proximum illi genitura hominem, 

 ut vilitate juxta belluas esset. Imperfectae vero in ho- 

 mine naturae praecipua solatia, ne deum quidem posse 

 omnia. Namque nec sibi potest mortem consciscere, si 

 vellt, quod homini dédit optimum in tantis vitae pœnis : 

 nec mortales aeternitate donare, aut revocare defunctos : 

 nec facere, ut qui vixit, non vixerit : qui honores ges- 

 sit , non gesserit : nullumque habere in praeterita jus , 

 praeterquam oblivionis : atque (ut facetis quoque argu- 

 mentis societas haec cum deo copuletur) ut bis dena 

 viginti non sint , ac multa similiter efficere non posse : 

 per quae declaratur haud dubie naturae potentia, idque 

 esse quod deum vocamus. In haec divertisse non fue- 

 rit ahenum, vulgata propter assiduam quœstionem de 

 deo. 



De siderum errantium natura. 



VI. 8. Hinc redeamus ad rehqua naturae. Sidéra, 

 quae affixa diximus mundo , non illa , ut existimat vul- 

 gus, singuHs adtribula nobis, et clara divitibus, minora 



