28 C. PLINII HIST. NAT. LIB. II. 



dictum est) annis. Deinde morata in coitu solis biduo, 

 quum tardissime tricesima liice rursus ad easdem vices 

 exit : haud scio an omnium quae in cœlo pernosci po 

 tuerunt, magistra : in duodecim mensium spatia opor- 

 tere dividi annum, quando ipsa tolies solem redeuntem 

 ad principia , consequitur : solis fulgore eam ut reliqua 

 siderum regi, siquidem in toto mutuata ab eô luce ful- 

 gere, qualem in repercussu aquae volitare conspicimus : 

 ideo molliore, et imperfecta vi solvere tantum humorem, 

 atque etiam augere , quem solis radii absumant : ideo 

 et inaequali lumine adspici : quia ex adverse demum 

 plena, reliquis diebus tantum ex se terris ostendat, quan- 

 tum ex sole ipsa concipiat : in coitu quidem non cerni, 

 quoniam baustum omnem lucis adversa illo regerat , 

 unde acceperit : sidéra vero Ijaud dubie humore terreno 

 pasci , quia orbe dimidio nonnunquam maculosa cer- 

 natur, scilicet nondum suppetente ad hauriendum ultra 

 justa vi; maculas enim non aliud esse quam terrae raptas 

 cum humore sordes. 



\o. Defectus autem suos, et solis, rem in tota con- 

 templatione naturae maxime miram, et ostento similem, 

 eorum magnitudinem, umbrœque indices exsistere. 



