3o C. PLINII HIST. NAT. LIB. II, 



De lunae et solis defectibus. 



VIL Quippe manifestum est, solem interventu lunae 

 occultari , lunamque terrae objectu : ac vices reddi , 

 eosdem solis radios luna interpositu suo auferente 

 terrae , terraque lunae. Hac subeunte repentinas obduci 

 tenebras , rursumque illius umbra sidus hebetari. Neque 

 aliud esse noctem, quam terrae umbram. Figuram au- 

 tem umbrae similem metae, ac turbini inverso : quando 

 mucrone tantum ingruat, neqUe lunae excédât altitudi- 

 nem : quoniam nullum aliud sidus eodem modo obs- 

 curetur, et talis figura semper mucrone deficiat. Spatio 

 quidem consumi umbras, indicio sunt volucrum praealti 

 volatus. Ergo confinium illis est aeris terminus, initium- 

 que œtheris. Supra lunam pura omnia ac ' diuturnae 

 Incis plena. A nobis autem per noctem cernuntur sidéra, 

 ut reliqua lumina a tenebris. Et propter bas causas noc- 

 turno tempore déficit luna. Stati autem atque menstrui 

 non sunt utrique defectus, propter obliquitatem Signi- 

 feri, lunaeque multivagos, ut dictum est, flexus , non 

 semper in scrupulis partium congruente siderum motu. 



J 



