3a C. PLINII HIST. NAT. LIB. IL 



De magnitudinç siderum. 



VIII. 1 1 . Haec ratio mortales animos subducit in cœ- 

 lum, ac velut inde contemplantibus, trium maximarum 

 rerum naturœ partium magnitudinem detegit. 



Non posset quippe totus sol adimi terris intercedente 

 luna, si terra major esset quam luna. Tertia ex utroque 

 vastitas solis aperitur, ut non sit nccesse amplitudinem 

 ejus oculorum argumentis, atqiie conjectura animi scru- 

 tari : immensum esse, quia arborum in limitibus porrecta- 

 rirai in quotlibet passuum millia umbras paribus jaciat in- 

 iervallis, tanquam toto spatio médius : et quia peraequi- 

 noctium omnibus in meridiana plaga habitantibus, simul 

 fiât a vertice : item quia circa solstitialem circulum habi- 

 tantium meridie ad septentrionem umbrœ cadant, ortu 

 vero ad occasum. Quae fieri nullo modo possent nisi 

 multo , quam terra, major esset : nec, quod montem 

 Idam exoriens latitudine exsuperet , dextra laevaque 

 large amplectens, praesertim tanto discretus intervallo. 



Defectus lunae magnitudinem ejus baud dubia ratione 

 déclarai, sicut terrae parvitatem ipsa deficiens. Namque, 

 quum sint très umbrarum fîgurae , constetque , si par 

 lumini sit materia quae jactat umbram, colunmae effigie 



