i36 C. PLINII HIST. NAT. LIB. II.' 



prorogans nostrum , ot memoriam extendens contra 

 brevitatem aevi. Cujiis numeft ultimum jam niillis pre- 

 camur irati grave : tanquam iiesciamus hanc esse solam 

 quae nunquam irascatur homini. Aquae subeunt in im- 

 bres , rigescunt in grandines , tumesciint in fluctus , 

 praecipitantur in torrentes : aer densatur nubibus , furit 

 procellis. At haec benigna , mi^is , indulgens , ususque 

 mortalium semper ancilla , quae coacta générât ! quae 

 sponte fundit ! quos odores saporesque ! quos succos ! 

 quos tactus ! quos colores ! quam bona fide creditum 

 fenus reddit î qiine nostri causa alit ! 



Pestifera enim animantia, vitaii spiritu habente cul- 

 pam, necesse est illi seminata excipere, et genita susti- 

 nere. Sed in inalis generantiuni noxa est. Illa serpentem 

 homine percusso pon amplius recipit, pœnasque etiam 

 inertium nomine exigit : illa medicas fundit herbas, et 

 semper homini parturit. Quin et venena nostri miser- 

 tam instituisse credi potest : ne in taedio vitae famés , 

 mors terrae meritis alienissima , lenta nos consumeret 

 tabe : ne lacerum corpus abrupta dispergerent : ne la- 

 quei torqueret pœna praepostera, incluso spiritu, cui 



