*38 G PLINII HIST. NAT. LIB. IV. 



eredimus) quos Hyperboreos appellavere, annoso degil 

 acvo, fabulosis celebrata miraeulis. Ibi creduntur esse 

 cardines mundi , extremique siderum ambitus , semestri 

 luce, et una die solis aversi : non, ut imperiti dixere, 

 ab aequinoctio verno in autumnum. Semel in anno sol- 

 stitio oriuntur iis soles, brumaque semel occidunt. Re- 

 gio aprica, felici temperie, omni afflatu noxio carens. 

 Domus iis nemora, lucique, et deorum cultus viritim 

 gregatimque, discordia ignota et aegritudo omnis. Mors 

 non nisi satietate vit , epulatis delibutoque senio luxu , 

 ex quadam rupe in mare salientibus. Hoc genus sepul- 

 turae beatissimum. Quidam eos in prima parte Asiae lito- 

 rum posuere, non in Europa, quia sunt ibi simili con- 

 suetudine, et situ, Attacorum nomine. Alii medios fecere 

 eos inter utrumque Solem, antipodum occasum exorien- 

 temque nostrum : quod fieri nullo modo potest, tam 

 vasto mari interveniente. Qui non alibi quam in semes- 

 tri luce constituere eos, serere matutinis, meridie me- 

 tere , occidente sole ftus arborum decerpere , noctibus 

 in specus condi tradiderunt. Nec libet dubitare de gente 

 ea , quum tt auetores prodant frugum primitias solitos 

 Delon mittere Apollini, quem prcipue colunt. Virgines 

 ferebant eas , hospitiis gentium per annos aliquot vene- 

 rabiles : donec violata fide , in proximis accolarum fini- 

 bus deponere sacra ea instituere , hique ad conterminos 



