igi C. PLINII HIST. NAT. LIB. XVIII. 



Atque quum arbore exacuant limentque cornua ele- 

 phanti, et uri : saxo rhinocerotes , et utroque apri den- 

 tium sicas , sciantque ad nocendum se praeparare ani- 

 malia : quod tamen eorum tela sua , excepto homine , 

 venenis tinguit ? Nos et sagittas tinguimus, ac ferro ipsi 

 nocentius aliquid damus. Nos et flumina infcimus , et 

 rerum natur elementa. Ipsum quoque quo vivitur, 

 aerem in perniciem vertlmus. Neque est ut pulemus 

 ignorari ea ab animal ibus : quae praepararent contra ser- 

 pentium dimicationes, quae post praelium ad medendum 

 excogitarent , indicavimus. Nec ab ullo praeter homi- 

 nem , veneno pugnatur alieno. Fateamur ergo culpam , 

 ne his quidem, quae nascuntur, contenti : etenim quanto 

 plura eorum gnera humana manu fiunt ! Quin et ho- 

 mines quidem ut venena nascuntur. Atra ceu serpentium 

 lingua vibrt , tabesque animi contacta adurit , culpan- 

 tium omnia, ac dirarum alitum modo, tenebris quoque 

 suis , et ipsarum noctium quieti invidentium , gemitu , 

 quae sola vox eorum est : ul inauspicatarum animan- 

 tium vice obvii quoque vtent agerCj aut prodesse vitae. 

 Nec ullum aliud abominati spiritus praemium novere , 

 quam odisse omnia. Verum et in hoc eadem naturae 

 majestas , tanto plures bonos genuit ac frugi , quanto 

 fertilior in iis quae juvantaluntque, quorum aestimatione 

 et gaudio nos quoque relictis exustioni su istis bomi- 



