a46 C. PLINU HIST. NAT. LIB. XIX. 



sua ferlilitate consumatur. ertia circa solstitium : ex 

 qua si humidior locus est, aestate : si siccior, autumuo 

 plantatur. Humor fimusque si defuere , major saporis 

 gratia est : si abundavere , laetior fertilitas. Fimum asi- 

 ninum maxime convenit. 



Est haec quoque res inter opra ganeae : quapropter 

 non pigebit verbosius persequi. Praecipuus fit eau lis sa- 

 pore ac magnitudine, primum omnium si in repastinato 

 seras : dein si terram fugientes cauliculos seces , a terra- 

 que adtollentes se proceritate luxuriosa exaggerando 

 aliam adcumules , ita ne plus quam cacumen emineat. 

 Tritianum hoc genus vocatur, bis computabili impendio, 

 taedioque. 



Cetera gnera complura su ut. Cumauum sessili folio, 

 capite patulum. Aricinum altitudine non excelsius, folio 

 numerosius, quam tenuius. Hoc utilissimum existimatur, 

 quia sub omnibus paene foliis fruticat eauliculis peculia- 

 ribus. Pompeianum procerius , caule ab radice tenui , 

 intra folia crassescit. Rariora haec angustioraque : sed 

 teneritas in dote , si frigora non tolrt : quibus etiam 

 aluntur Brutiani , praegrandes foliis , caule tenues , sa- 

 pore acuti. Sabellico usque in admirationem crispa sunt 

 folia, quorum crassitudo caulem ipsum extnut: sed 



