ft/i4 C. PLINII HIST. NAT. LIB. XXIII. 



Quod ad febrium valetudines attinet, certnm est non 

 dandum in febri , nisi veteribus segris : nec nisi decU- 

 nante morbo. In acutis vero jjericulis , nullis nisi qui 

 manifestas remissiones habeant, et bas noctu potius : 

 dimidia enim pars periculi est noctu, bocest, spe somni, 

 bibentibus : nec a partu abortuve, nec a bbidine gro- 

 tantibus , nec in capitis doloribus , nec quorum acces- 

 siones cum frigore extremitatuni fiant , nec in febri 

 tussientibus , nec in tremore nervorumque doloribus , 

 vel faucium , aut si vis morbi circa illa intelligatur : 

 nec in duritia praecordiorum , venarum vehementia : 

 neque in opistbotono, tetano : nec singultientibus, nec 

 si cum febri dyspna sit. Minime vero ocubs rigenti- 

 bus , et genis stanlibus , aut defectis gravibusque : nec 

 quorum conniventium perlucebunt ocuh , palpebrisve 

 non coeuntibus , vel si dormientibus hoc idem eveniet : 

 aut si cruore suffunduntur oculi, vel si lemae in oculis 

 erunt. Minime lingua fungosa , nec gravi , et subinde 

 imperfecta loquentibus : nec si urina difficile reddetur, 

 neque expavescentibus repente, nec spasticis,aut rursus 

 torpentibus, nec si per somnos genitura effundatur. 



Quomodo danda. Observationes circa ea, xci. , 

 ' XXV. Gardiacorum morbo unicam spem in vino esse 



