52 C. PLINII HIST. NAT. LIB. XXXIII. 



rumpunt. Saepius vero , quoniam in cuniculis vapor et 

 fiimus strangulat, caedunt, fracturis cl libras fere agen- 

 libus : egeruntque humeris noctibus ac diebus, per te- 

 nebras proximis tradentes : lucem novissimi cernunt. Si 

 longior videtur silex , latus sequitur fossa , ambitque. 

 Tamen in silice facilior existimatur opra. Est namque 

 terra ex quodam argillae gnre, glareae mixta (^candidam 

 vocant) prope inexpugnabilis. Cuneis eam ferreis adgre- 

 diuntur, et iisdem malleis : nihilque durius piitant, nisi 

 quod inter omnia auri fams durissima est. Peracto 

 opre, cervices fornicum ab ultimo caedunt. Dat signum 

 ruina, eamque solus intelligit in cacumine montis ejus 

 pervigil. Hic voce ictuve evocari jubet opras , pari ter- 

 que ipse devolat. Mons fractus cadit ab sese longe , fra- 

 gore qui concipi liumana mente non possit, et flatu in- 

 credibili. Spectant victores ruinam naturae. Nec tamen 

 adhuc aurum est : nec sciere esse, quum fodere. Tanta- 

 que ad pericula et impendia satis fuit causae, sperare 

 quod cuperent. 



Alius par labor, ac vel majoris impendii , flumina ad 

 lavandam hanc ruinam jugis montium ducere obiter a 

 centesimo plerumque lapide. Corrugos vocant, a corri- 

 vatione, credo : nimirum et hic labor est. Praecepisse 



