356 C. PLINII HIST. NAT. LIB. XXXVII. 



De carbunculis : gnera eorum xn. 



XXV. 7. Principatum habent carbunculi, a similitu- 

 dine ignium appellati, quum ipsi non sentiant igns, ob 

 id a quibusdam acausti voeati. Horum gnera , indici , 

 et garamantici, quos et carchedonios vocant, propter 

 opulentiam Carthaginis magnae. Adjiciunt aethiopicos et 

 alabandicos , in orthosia caute nascentes , sed qui per- 

 ficiantur Alabandis. Prterea in omni gnre masculi 

 appellati acrius , at femin languidius refulgentes. In 

 masculis quoque observant liquidioris alios flammae, ni- 

 griorisalios, et quosdam ex alio lucidos, ac magis ceteris 

 in sole flagrantes. Optimos vero amethystizontas, hoc est, 

 quorum extremus igniculus in amethysti violam exeat : 

 proximos illis , quos vocant sititas, innato fulgore radian- 

 tes. Inveniri autem ubicumque, maxime solis repercussu. 

 Satyrus indicos non esse claros dicit , ac plerumque sor- 

 didos ac semper fulgoris horridi : aethiopicos pingues , 

 lucemque non emittentes, aut fundentes, sed convoluto 

 ign flagrare. Callistratus fulgorem carbunculi debere 

 candidum esse positi , extremo visu nubilantem : si ad- 

 tollatur, exardescentem : ob id a plerisque hune carbun- 

 culum candidum vocari. Qui languidius ac lividius ex 

 indicis lucent, lithizontas appellari. Carchedonios multo 

 minores esse : indicos etiam in sextarii unius mensuram 



