_ 7 — 



quae et in G et in G inveniuntur, inter sese comparamus. Alque primum quidem quaeritur, 

 num etiam eae capitis Cantabrigiensis particulae, quae in G desiderantur, ad Anatolium, auctoreni 

 clarissimum, redeai^t. In G autem argumenlum decurtatum esse ipse compilator significasse 

 addita videtur inscriptione ^A. n. ijil»xjac xr^.: voluit ergo ea sola quae ad tempus admissionis 

 pertineant exscribere, etsi sibi non ubique constitit. Initio quidem quae de admissario dicta in C 

 servata sunt, consullo praeteriit prooemio vilissimo usus neque sententiarum conexum curans. In 

 C vero initium capitis genuinum esse vel ex illo olov nQoeiQi^xafiev efficitur, quod in nostra 

 collectione absurdum est: frustra enim eum locum in fragmento primo qiiaerimus, immo ad 

 fragmentum sextum tendere videtur, utpote in quo accuratissime de equi forma optima agatur. 

 Porro p. 5, 10 — 15 Anatolio vindicem, quia egregie ad rem faciunt el I. 15 tovc di uQQfvag 

 opponi ^rjXsiaig innotg in propatuio est, nam G in suo perstans consilio, quippe qui de ad- 

 missionis tempore solo locuturus sit, illa praetermisit. I. 27 sqq. a G contracla esse ex verbis xai 

 ei T» aU.0 nQog im&vfiiav inaxvixov p. 6, 6 colligo. p. 6, 12 — 18 non dubium est, quin ex 

 Anatolio profluxerint, quoniam verbis otg ini tmv ^odav nQoeiQ^rai. XQfiariov ad talem relegamur 

 locum, qualis aegre in C et in quavis bippiatricorum coliectione extare potuit: remedia ea 

 invenimus Geop. XVll 5 et Aeliani h. a. 9, 48. Anatolius ergo, sicut Varro II 5 et Columella 

 VI 1 — 26, de bubus primum, deinde de equis egerat, cum in Geoponicis, quorum maxima pars 

 ex Anatolii opere hausta est, iibro XVI equi, libro XVII boves tractentur. P. 6, 2 — 12 quae restant 

 omnia a ceteris non divellenda esse etsi probabile est, ad Anatolium redire non demonstrari 

 potest. Neque quisquam verba ddivai . . . ddektpfi si deessent, desideraret. At considerandum 

 Anatolium ipsum rudissimum compilatorem fuisse, qui p. 5, 24 — 26 et 1. 27 sq. praecepta plane inter 

 se contraria uno tenore proferre non dubitaverit, cf. M. Rh. 45, 212 sqq. 



Quae in G solo traduntur Anatolii verba appendicis loco addo. Post w^tcr^a) p. 5, 8 enim 

 pergitur: iniyvtoaofisd-a di i^v ^Xtxiav ovx dno tcov od 'vtwv fiovov, avrij ydg ovx dxQifi^g 

 dv eXtj Soxtfiaaia. ov yaQ ol odovreg z^v i^Xtxiav dtjXovat. nveg de xai ix tcav yvd&wv 

 doxifidtovai, xal ei (lev t6 SeQfia aQd^ev (immo dQ-S^ei^) evxoXoag tov Xotnov aoiftaTog dtd 

 X^^Qog xal d(paiQe&ev av&tg inaviX&oi Qctdioag, viov avtov dnocpaivovaiv, el di inaQ&ivtog 

 Tov diQfiaiog ^Qadioag xoXXiqaji iv t^ aaQxi, yiQOvra aviov dia^e^aiovvTai. Qiiocum vellm 

 conferas Aristot. h. a. VI 25 rd de via xai rd naXuid letQanoda diayiyvoiaxovat,v ol neQi 

 rdg &eQaneiag ovreg avrwv idv fifv dno T^g yvd&ov t6 SiQfia i(peXx6fievov raxv iniij, 

 viov t6 xeTQanovv, idv di noXvv XQOVOV ftivfi iQQVTtdonfiivov, naXatov. Valde mirum est, 

 quod Anatolius ceteris antiquis auctoribus refragatus e dentibus equi aelatem cognosci posse 

 negat. Praecepta allata tam neglegenter conglutinare miselli fuit sarcinatoris. 



m. 



C p. 4. Kvovaoav Innoov imfiiXeta. 



'Otav de nXijQoa&uiat, nQovoijtiov vdaat tolg avv^&eatv avtdg noti^eiv xai t^v 

 OQft^v inixeiv toov ixdQOfiMv xai r^g nQog dXXijXag diavQilpeoog*. nQO navt6g de dn6 

 tpvxovg xai dvifiov (pvXaxtiov avtdg xai taQi^ov ontov daipQi^aeiog xai a^ead-ivtoiv Xvxff^v, 



4 Xv^'(i}v: cf. Arist. h. a. 8, 24 p. 604 b, 30 ix^alXn 61 xvovaa Innog oa/uriv (immo oofi^) Ivxvov 

 dnoafifwvfi^vov ', cf. Aeliao fa. a. IX 54, Hierocles apnd G p. 58, 24; Porphyr. de abst. III 7; Plin. 7, 43. 



