— 20 — 



Sed tempus est sistere gradum, nam timeo, ne nimis diu apud Yarronem moratus sim. 

 Abunde enim quae protuli sufficiunt ad id demonstrandum, quod mihi proposueram, posteros 

 non ex Varrone sed ex eodem libro atque illum equini corporis descriptionem bausisse. 

 Qualis hic Jiber fuerit, iam Ricardus Heinze II. intellexit. Similiter enim atque ioco allato res 

 sese babet de fornia bovina, quam Columella VI 1, 2 descripturus 'Mago, inquit, Carlhaginiensis 

 ila prodidit, ut nos deinceps memorabimus'. Magonis aulem libros Cassius Dionysius Cticensis 

 anno fere octogesimo octavo a. Cbr. n. lingua Graeca vertit et multa de Graecorum scriptortim 

 libris in sua volumina XX adiecit. Quadraginla annis post Diophanes in Bitbynia Cassii opus 

 in epitomam librorum sex redegit 'utiliter': (T. Varro rr. 11, 10 et Susemihl Gescb. d. griecb. 

 Litt. 1830. Nunc vero constat Pbotio et Geoponiris testibus (Rb. M. 45, 66; 81) Diophanis 

 epitomam ab Analolio exscriptam esse, scimus autera fragmenta II — V Cantabrigiensia ad Ana- 

 tolium redire: nonue concludere licebit etiam fiagmenta Vlet VII ex eodem Berytio prompla esse? 

 Idem, si hoc verum est, de fragmento I dicendum erit (cf. supra). Porro ubi alia fragmenta 

 Canlabrigieniiia II — V cum Romanis scriptoribus consentiebant, iam manifestum est Diopbanis 

 sapientiam ibi deprebendi. lam pridem suspicatus eram a Varrone ceteris scriptoribus posteris noQ 

 ipsum amplissimum Magonis aut Cassii Dionysii opus inspectum esse, quamquam nominibus illorum 

 utuntur'), cum Varro epitomam Diopbanis, sicut modo legimus, tamquam 'utilem' praedicet. 



Quae suspicio nunc conGrmatur consensiim reputantibus Anatolii, id est Diophanis, in 

 Geoponicis Hippiatricis fragmentis Cantabrigiensibus et Varronis Cohimellae Palladii. Sed baec 

 quaestio longius patet neque bic a me profligari polest. Et ut ad equi descriptionem redeamus, 

 memoria dignum est, quod Cassius Dionysius formam equi optimam non Magone Africano 

 sed Simone Atheniensi duce depinxit. IMeque tamen id mirum, nam Graeci Romanive quid 

 de Africanis equis quamvis celerrimis senseriot, discimus ex fragmento insequenti (p. 28, 20): Ai^veq 

 6(f^^yai fiiv ccnQenicSTttTOt xal fAtxgoi ra acofiara. 



A Varrone nemo pendet, ne Vergilius quidem, quamquam is paucis equi notis contentus 

 est^). Nam I 'argutum' respondet Graeco 'diijQi^Qcofidvop^ ac non Varronis errori supra castigato; 

 8 'ardua cervix' frustra apud Varronem quaerimus (cuius contextum sane bic mancum esse in- 

 telleximus) alios: cf. vero Simonem Xenopbontem Palladium. 10 poeta egregie fiffivioftivov 

 transcribit: Varro bic neglegentius egit, Columollae autem fortasse Vergilii locus obversatus est. 

 Minus accurate Mantuanus poeta 13 et 17 neque plane cuin Varrone consentiens. 18 sicut ceteri 

 'dmkovg' 'gpkriimmt' anxie per 'duplex' reddidit a sermone Latino alienum, diligenlius cliam 9 

 vertit. Ac nemo emunctae naris venustissimum poelam vituperabit, quod de iis equi membris 

 tacet, quae bomo barum rerum imperitus aut nulia contemplalione digna putat aut omnino non 

 distinguere potest^). Attamen desunt graviora eaque maxime conspicua (3, 4, 5, 11, 12). Quo 

 magis mirari subit, quod Plinius bist. nat. 8, 162 'Forma', inquil, 'equorum qualis maxime legi 



fiiyav xol T»(»' tv avT<p (>axiv nlarfiav, fii\ xvQir\v 6k r) xoikrjv. Geopooicorum verba iure igitur e VarroaiaDis 

 correxeruDt, fi^ alterum supplentes. 



') locos coDgessit ReitreDsteiD d. scr. rr. 1. p. 57. Diophaoes praeter Geopoaica non citatnr nisi apud Gargilinm 

 Martialem 3, 3 et 4. Alibi prodit 'Maf^o' vel 'Cassius Dionysius'. Vcrsiooem latinain prae Cassio Diooysio plane 

 evaouisse ex Varrooe II., qui de illa silet, collif^itnr, neque muitum 'Magoni' Domioi tribuendum, qao saepios utuntnr. 



^) Verf^ilius ipse sigDiGcat sibi equum Graecum aote oculos obversari, v. 89. 



>) perscitum etiam fecit poeta, qnod illas equi notas non udo insernit lioo, sed nt le^entium evitaret 

 fastidium, quaedan de coloribua et de aoimo equi v. bl — &5 iaterposuit. 



