30 — 





5 'JItv9Qai'tai (sic) 



18 a (592) {0)1 i(v IxvMtf sig 7i6X)sik6v 

 elai xaXol * xP^aQael yocQ xal ov didis xal (tta 

 ava^dxri avfi,)ndaxei xa\ nsaovtt noQoxXdCft' 

 (fiXdvd^Qoanov yaQ (^iartv Innog) JSxvd-^g. 



18b (595) Tev&Qaviag di xal Aia^ov 

 tnnot v^fjuot; inayyeXlav xal onXcov xrvnovg 

 avvidaiv. 

 19 'ITQxavol i^oif&aXfioij axiQirjTtxoi, zov 

 dva^dii]v ei niaot, neQifiivovieg, vyQoaxeXeXg, 

 10 noXffiixoi, dfiiXXti&^vai dvvdfxevoi, x^iXooi- 

 TOvOi* 6i, fidXXov XQid-oipdyoi ri nvQO(fdy(oi, 

 (fay)ovatv* 6 rt t^ noq xal xdii x^Q^V 

 nQoaeaziv. 6 ncoXog nXiJQtjg dXcftov. yivoivto 

 d' dv r*veg xdXXiatoi, natdozQotfoi. 



8 ^-^vQxavol: 'YQxaiol | 6So(f&ai.fxoi (sic) 



X 



9 vyQoatliTi (sic) 1 1 nvQQoif^ayovaiv, ttvqqo- 

 (fayovai 13 nQoaeaji | aXyol y^vnijo (sic), 



i^lyii yivoijo (sic) 0: sciipsi (tXif.wv 'inacularam albaram' 



In C equorum genera secundum litlerarura ordinem consliluta prodeunt, nisi quod FdXXoh 

 et "I^ijQeg falso loco apparent, quamquam KeviavQetoi et ipsi Thessali essc dicuDtur. In D vero 

 hodie series nominum omnino nulla est — (|uid quod ibi KvQijvaToi, bis diversis locis tractantur? 

 Tamen cuiu etiam bic complura equorum genera (596 — 604) sese secuodum litteras excipiant, 

 non dubium esse videtur, qnin C ordinem genuinum servaverit. D maiores temporum iniurias 

 passus est, cum C ubique brevitatis sludiosus interdum quae ei superflua esse viderentur coasulto 

 omiserit, cf. 1, 14, 15. De scriptore, ad quem caput redeat, vix scrupulus oriri potest: est, sicut 

 Lambrosius praef. XII intellexit, Timotbeus Gazaeus, cuius de animalibus operis piurima 

 fragmenta alteri Aristopbaneae epitomae libro assuta esse constat. Nam in excerptis Timotbei 

 Augustanis, quae ab Ilauplio edita sunt, superest capitis argumentum (epit. X.WII, Hauplii 

 opusc. III 289, 18): oit dno dia^fOQcov id^vtov elai SidcfOQot Innot xaz' dQerijv^). 'Oppianus' 

 vero, ad cuius Cynegetica I 158 — 367 Lambrosius nos relegat, quoniam Timotheus poetae illius 

 simia sit, de equorum generibus longe diversa profert, ac ne iis quidem locis, quos supra attuli 

 (3, 8, 14), plane cum nostro consentit. Idem etiam magis de Aeliano et ipso a Lambrosio allato 

 dicendum est, quippe qui h. a. 3, 2 paucula de solis equis Libycis et Medis balbutire salis habeat. 



Caput ad antiquorum equorum genera accuratius quam adhuc factum est cognoscenda et 

 inter se distinguenda ulilissimum erit. Etenim qui adhuc de hac re scripserunt viri amplissimi, 

 cum Hehnius (Kulturpflanzen und Haustiere* p. 19 — 55, quae sane alio tendunt) tum Schliebenius 

 ('Die Pferde des Alterthums' p, 91 — 114), a Vegetio VI 6 profecti sunt, quamquam is de undecim 

 equorum nationibus nil Iradit. nisi utrum magis proeliis aptae sint an circo an sellis, duarumque 

 (Persicarum et Hunniscarum) formas accuratius deacribit, cf. supra p. 11. Paulo uberiora praebet 



^) Forte fortaoa faclum est, ut Tiraothei excerpta e codice Barocciaao a Cramero edita Ao. Ox. IV 263 

 ibi a capite proposito oon seiuacta siiit uisi paucis Fiiysiologi frustulis p. 258 — 263. Cf- p. 25 aoa. 2 supra. 



