— 7 r- 



ter Hbenum atque Alblin *) sifas commGmoTat, osteudi 

 queunt. Etenlm frequentes sunt aquae ad inferlQrcm 

 Hhenum, inter quas, ab accolis Bruck sive maria ap- 

 pellatas, id, quod vocaut hohe Veetiy magnitudine atque 

 periculis eminet ^). Sed in mediis his paiudibus ferti- 

 lissiml Ubiorum agri^) siti erant, et, ut videtur, etlam 

 prata, ubi eximia illa pabula Germanica crescebant ^). 

 Neque igltur immcrito nostra etiam aetatc pars Germa- 

 niae inter occasum solis et septentrloues slta quodam- 

 modo paludibus foeda dici potest. 



^f 4. 

 DE COELl NATURA. 



Tacltus loco supra laudato^) scptentrionale Germa- 

 nlae coelum miti naturae coeli tcrrarum australium op- 

 poQlt. Neque frigoris humorisque appulsus, qui hoc 

 modo acerrime sentiri debebat, mirandus est. Oriebatur , 

 enim ex permutata atque comparata coell reglone cum 

 alia, natura longe diversissima. Atque omnium fere il- 

 lius aetatis scriptorum ea Incuria ac perversltas videtur 

 fuisse, ut naturalem illam dlversltatem atque oppo^itio- 

 nem eam, quam ipsi, dum comparant et judicant, Inscii 

 quasl faciebant, prorsus negligerent; unde aequabiiitas 

 iiiorum dcscriptionum haud dubie orta est. Quae cum 

 ita slnt, ut justum ex ils frigoris caiorisque modum co- 

 gnoscamus, earum rerum, quae coeii conditiouls cujus- 

 dam vel fontes vei eifectus haberi possunt, apud eos 



1) Strabo VII, 1. §. 4. * ' ;.. 



2) Cf. de uligiaosis septentrionaUs Enropae regionibns @utgmutt)8 

 t£Utf4)eg Canb unb tcutfdjcS 58otf. Vol. I. p. 157 — 159./ IGl.y 191. et 



p. 204-223. 



3) Ubios gentes solos novimus, qui fertilissimos agros colentes eto. 



Plin. H. N. XVII, 4. 



*) Nam quid laudatins Germaniae pabulis? Ibid. c. 3. v 



5) Tac. G. c. 2. Cfc Uuj. oomm. p. 1. 2. . ,. 



