— 13 — 



bonem *) narrasse, vinnm, in Tyrolis, antiquae Rliae- 

 tiae, valllbus natum, acceptis Italiae vinis nibil ces- 

 sisse. 



Jam altera etiam causa, quam auctor illc a brevis- 

 simis Taciti ^) verbis repetiit, iis ipsis, quae in antiquis 

 scriptoribus leguntur, impugnari refellique potest. Pri- 

 uium ipsius Taciti locus G. c. 10. contra eum afiTeren- 

 dus est. ^^Sortium, inquit, consuetudo simplex, Vir- 

 gam frugiferae arbori decisam in surciUoa ampu- 

 tant^ eostj^ue notis r/uibusdam discretos super candidam 

 vestem temere ac fortuito spargufit^^. Neque enim ma- 

 jores nostri sine magna vi et gravitate in actione ilia 

 sacra maxime surculis frugiferae arboris usi videntur 

 esse; nec cretlibile est, malos pirosque silvaticas eam 

 habuisse dignitatem, ut religiosus iis quodammodo cul- 

 tus obtingeret. Possunt quidem etiam quercus et fagi 

 silvestres vel aliae hujus generis arbores fructiferae 

 fuisse, sed hoc minus mihi probabile videtur. 



Radlofius 3) Taciti verba singulari modo explicare 

 conatur. Animum enim attendere nos jubet ad multo- 

 rum verborum, quae cum in composita sint, ut immuta- 

 bilis, quo non modo id, quod nequeat mutari, verum 

 etiam, quod maxime sit mutabile significetur, ambigui- 

 tatem, et hunc usum etiam in vocabulo tmpatiens non 

 posse non agnosci, censet, ad Senecam ^) provocans, 

 qui prolatis verbis: ^^summum bonum visum cst animus 

 impatiens ^'''' hoc monuit, ne Graecorum ana&Ha voca- 

 bulo impatientia vertatur, quippe quod ambiguum esse 



*) Strabo IV, 6. S- 8. — Cf. Plin. H. N. XIV, 3. Ante eumRhae- 

 ticis prior mensa erat, et uvis Veronensinm agro. 



2) Cf.Tao. G. C.5. Terra.... saHs feraxj fragiferarum arborum im- 

 patiens. 



3) «nablof, Silbungggefd^ic^te bet GJn-manen. SSecl. 1825. p. 207. 

 *) Epist. 9. 



