— f« — 



Ita uterque scriptor equos inajoruin nostrorinn con- 

 sentiens describit. Postea Vegetius Thuringicis et Bur- 

 gundicis equis laudein impertiit his verbis: ^^Torinso* 

 deinde et Burgundiones injuriae tolerante»^*', (Ve^. uiu- 

 lomed. VI, 6.) Vix haec descriptio arguinentis confu- 

 tari poterit. Etsi enim res pecuaria praecipuum erat 

 veterum Geruianoruin negotium , existiinari tamen ue- 

 quit, rein equariam tantum jain consecutam esse dili- 

 gentiae atque artifici.i, quantum opus sit ad corpus ho-^ 

 rum animalium sola hominum cura ct arte multo inagis 

 excolendum excultumque conseryanduni^ quam id in fe- 

 ritate iis naturae beneficio obvenire queat. Utilitas enim 

 inagis , quain pulchritudo spectabatur. Aestate equis 

 ipsis pastus anquirendi cura in inagnis pascuis , ,quae 

 quidem raro (quum non colerentur^)) opima orant, relicta 

 fiierit, et adversus hieinis frigus tenue iis in stabulis, 

 leviter constructis^), praesidium aflFerebatur. Tanto au- 

 tein pulchrior equi est forma, quo major diligentia in eum 

 colendum confertur. Itaque satis inultae gravesque pro- 

 fecto sunt rationes ad fidpm antiquis scriptioribus ha- 

 bendain. Equorum genus videtur fuisse, Polouicis at- 

 que Russicis istis, qui etiamnum in feritate quadam vi- 

 yunt, haud dissiinile. Nai/ique PUuius^): ^^ Septeutrio^ 

 inquit, Jert greges equprum ferorum ^ aicut asinorum 

 Asia et Africa. Prfietereu alcen etci^. ^epteoinoue 

 hjDc jipc9, <]pi.um jPlii^ius praeter jb^uos a}c«n, quam €lae- 



1) Cf. Tac. G. c. 26. 

 «) Caes. B. G. VI, 88. 

 3) H. N. WU, 16. 



