— 40 — 



noininatur, et in nonnullis Hunclsriickii , Eifeli vel We- 

 sterwaldi tractibus usitatissimuui apud agricolas esse, 

 facile mihi persuadeo, ut Plinius (l. VII. c. 27.) et So- 

 linus (c. XIX.) idem apud incolas Oonarum fuisse nar- 

 rant ; et vel apud fortuuatiores reliquae Germaniae ho- 

 mines hoc alimentum non prorsus est inusitatum. Ubi 

 vero alia frumenti genera procreantur neque incolae ea 

 ad aliis neccssitatibus satisfaciendum vendere coguntur, 

 haec avenae certe praeferri solent. Ita rebus angustis 

 avena, ut Galenus^) nos docuit, etiam in Asia, fertilis- 

 sima terra, ab hominibus edebatur. Is: ^^Hoc semen^ 

 inqult, in A»ia perfrequens est, et potissimum in Mysia, 

 quae est supra Pergamum ^ ubi et typhae et olyrae est 

 uberrimus proventus. Jumentorum autem est alimentum 

 non homitmm: nisi utique aliquando extrema fame^ ad 

 panea ex eo semine coTbficiendos compeliantur^'. Antiqui 

 Celtae ex avena cerevisiam confieciebant, id quod im- 

 perator Julianus Apostata*) epigrammate cavillatur. Idem 

 adhuc saeculo decimo quinto factum est Augustae Vin- 

 delicorum magistratus jussu illius saeculi anno quadra- 

 gesimo tertio^). 



§. 19. 



DE MILIO ET PANICO. 



Quamquam nulla nobis exstat narratio, e qua hujus 

 frumenti apud veteres Germancs cultus certissime appa- 

 reat, Pj^theas tamen, Massiliensis, hoc jam circa an- 

 num trccentesimum vigesimum ante Chr. n. in iis regio- 



1) H. N. xvin, 44. 



2) Vid. etiain Radlofiiim 1. c. p. 135. 



3) liib. I. de alimentorum facultatibus. 

 *) Cf. Brunkii analect. Tom. II. p. 403. 



*) Cf. 33. ». ©tetten, .Runjt=, ©cwerbe unb ^anbwerf^gefd^ic^te ber 

 freien ©tabt JCuggburg. Tom. II. §. 133. 



