— 42 — 



autem volunt, P. sanguinale prlore tempore crebro sa- 

 tum esse, nunc Tero P. miliaceo et Festucae iluitanti 

 cessisse. 



§. 20. 



UTRUM MAJORES NOSTRI FRUMENTA TAN- 



TUM AESTIVA, AN HIEMALIA ETIAM 



SEVERINT. 



Hanc quaestionem ad postremum addendam esse, 

 iion ccnsuissem, nisi Antonius, loco Plinii adhibito, quo 

 contraria sententia probetur, veterem Germaniam frigi- 

 diorem fuisse, quam ut frumenta biemalia ibi seri pos- 

 scnl, sinc ulla dubitationc statuisset. Haec cnim sunt 

 ipsa cjus verba de hac re ^) : „5Jlan baute jwar SJoggcn, 

 t>ieneicl)t aud) SBeijen, allein bie^ modjtcn nur (Sommerfrudjte 

 fein, t)a ber S5oben ju fatt n?ar, um SBinterfaaten ju wagen. 

 ^an mad)tc ^war in ben ©egenben, mldjt bie 9v6mer in S5e: 

 ft^ t)atten, SSerfud)e, allein ^liniu^ erjd(;(t mz e§ mi^lang, 

 wie gU feiner 3cit bie SSinterfaat gdnjlict) erfror ". Cum hac 

 ejus sententia totum Plinii locum, ct ea, quibuscum co- 

 hueret, comparemus. Is enim : ,,JVon omittemiis^ inquit, 

 etiamnum urandi rationem, in Transpadana Italia hel- 

 iorum injuria esccogitatam. Salassi cum snbjcctos Alpi- 

 hus depopularentur agros^ panicum miliumque jam ex- 

 crescens tentavere. Postf/uam respuehat natura inara- 

 runt. At illae messes multiplicatae docuerunt , quod 

 nunc vocant artrare^ id est^ aratrare^ ut credo turw 

 dictum. Hoc Jit iticipiente culmo , cum jam is hina 

 ternave emiserit folia. Nec recens suhtrahemus exem- 

 plum^ in Treverico agro^ tertio ante hunc annum com- 

 pertum. Nam cum hieme praegelida captae segetes es- 



1) ®cfd)ic^te bcc teutfc^en Sanbttjirtt)[dE)aft. Toin. I. p. 25. 



