LIFE OF WHARTON. 107 



quam pronus, nulli tamen unquam mulieri, nisi 

 perquam invitus, in colloquium descend erim, 

 neque ullam ne verbato quidem lubenter salu- 

 tarim : ita denique versatus sim, ut qui me 

 intus et in cute nosse sibi videntur, me pessi- 

 mum habeant jtxto-oyui/oi/. Nescio an id factum 

 fuerit odio superbise, petulantiae, et ineptiarum, 

 qu9e mulieribus jamdiu inolitae in naturam fere 

 jam transierunt, quodque serviles illas blanditias 

 et obsequia demissa, quse a viris sibi exhiberi 

 sequior sexus expetit et exigit, longe infra 

 virilis sexus majestatem posita existimarem. 

 Forsan et isti animi fastidio nonnihil contulit 

 mei ipsius arrogantia, literatorum consortio 

 penitus indignum judicantis sexum ilium, de 

 quo generosee indolis mulier sententiam dudum 

 tulit, nil scitu dignum exinde edisci posse. 

 Certe toto, quo Cantabrigise vitam egi, sexennio, 

 quum et ansa crebro daretur, et latebrse non 

 deessent, nulli unquam lasciviae muliebri, ne 

 osculis quidem, me indulsisse memini. Id certo 

 novi, me ad hunc usque diem (vigesimum ter- \ 

 tium aetatis annum tum egit cum hsec scripsit) 

 virginitatem illaesam et intactam conservasse. 



. . . Tanto erga Ecclesiam (Anglicanam) zelo 

 praeditus, schismaticos, quos Reformatos vo- 1 

 cant, angue et cane pejus, semper odi." ^ 



}680. — XV Februarii, ad Academiam Canta- 



