LIFE OF AVHARTON. 109 



suram illaeso cerebro perpotare possem ; vini 

 tamen adeo non appetens, iit nunquam ad po- 

 cula nisi perquam invitus descenderem ; certe 

 consuetam legendi scribendique diligentiam 

 nunquam intermitterem, quin potius temporis 

 poculis dati jacturam duplicato posteri diei 

 labore resarcirem. Utcunque tamen, seu nimia 

 id animi facilitate, seu amicorum consortii amore 

 factum, labem istam ante relictam penitus aca- 

 demiam excutere non potui. 



1683. — Die ix Maii, in scholis publicis re- 

 spondentis vices obii, et de sono aliisque duabus 

 queestionibus philosophicis, miro applausu dis- 

 putavi. 



Postero die in rus me proripui ; desgevienti- 

 bus enim in oppido et collegio variolis, pater 

 me domum jamdiu evocarat. 



Sub id circiter temporis (Augusto vel Sep- 

 tembri) a juvencula quadam virgine, formse 

 satis liberalis et illibatae hactenus famse, summis 

 blanditiis ad stuprum saepe invitatus, parum 

 abfuit quin pudicitiae naufragium fecerim. 



Exeunte Septembri, ad academiam me con- 

 tuli, et X die Decembris, primarii opponentis 

 munere mihi demandato, de cometis, Dei exis- 

 tentia et terrae motu, contra Nath. Tate, S. 

 Johannis Collegii alumnum, juvenem doctissi- 

 mum, summo applausu disputavi. j 



