FUR PR.^DESTINATUS. 213 



disse; praestabat te verbo dimtaxat et praedi- 

 cationi, qua te vocabat, morem gessisse. 



Fur. Non diffiteor; verum qiiamdiu repro- 

 batio ista cerebro meo impressa erat, monitus 

 *s8epe animum ita inducebam : Reprobi in eeter- 

 num Deo, etiamsi ipse vocaret, obedire non 

 queunt, nee credere, nee se convertere, nee jus- 

 tificari, nee salvari possunt ; fet ideo non con- 

 vertuntur, quia Deus non vult eos converti : 

 Imo Deus Jquibusdam reprobatis in Ecclesia 

 congregatis gratiam suam ofFert in verbo, saepe 

 quoque per Sacramenta, non eum in finem ut 

 per ea salventur, sed ut ex adverso minorem 

 reliquis excusationem habeant, et in fine gra- 

 vius puniantur. 



Cone. Omnia hsecipsissima sunt Veritas. '^Nam 

 quos Deos ad vitae ignominiam et mortis interi- 

 tum vocavit, ut instrumenta irae suae essent, et 

 exempla rigoris sui, eos, ut ad finem suum perve- 

 niant, privat facultate verbi sui audiendi; postea 

 magis eos excaecat et intricat verbi ejusdem 

 praedicatione. ||Saepius quoque in reprobatis 

 fides deprehenditur, quae magnam cognationem 



* Muse. L.C.de Elect, c. 10. 

 t Trigl. Def. fo. 156. Calv. in Ezek. 18. 23. 

 X Anth. Thys. inDoct. etOrd. Ecclesiae Reform, p. 21. f. 216, 

 217. 



§ Calv. Inst. lib. 3. cap. 24. Dist. 12. 

 II Id. lib. 3. cap. 2. Dis. 11. 



p3 



