Tillandsia. 



517 



ad 0,25 m longa et 0,14 m lata, folia multo superans; axibus minute perparceque lepidotis 

 praesertim florigeris undulatis; bracteis primariis optime refractis, vaginis scapalibus 

 isomorphis, spicarum flores infimos manifeste attingentibus; spicis usque ad 10-floris, 

 densiusculis, flores optime secunde versos subnutantes gerentibus subsessilibus, usque 

 ad 80 mm longis, basi bracteis sterilibus 3 — 1 auctis; bracteis florigeris quam sepala paullo 

 brevioribus, amplis, coriaceis, glabris et tenuiter prominulo-venosis, suborbicularibus, 

 obtusiusculis, haud carinatis, usque ad 12 mm longis, sese plus minus imbricantibus nee 

 cum floribus secunde versis. Flores pulchre lutei; sepalis liberis, satis asymmetricis, sub- 

 carinatis, oblongis obtusisque. Petala laminis patentibus, subtrapeziformibus, obtusis, 

 stamina multo superantibus. 



Ecuador: am Fuß des Chimborazo (Andre n. 4408). — Fig. 100. 



Fig. 100. Tillandsia Riocreuxii Andre. -4 Habitus. B, C Folium. D Inflorescentiae pars. 

 E, F Bracteae. G Sepala. H Flos. J Petalum cum staminibus. K Pistillum. — See. Andre, 



Bromel. Andr. t. 35. 



Subgen. V. Allardtia (Dietr.) Morr. 



Subgen. Allardtia (Dietr.) Morr. in Belg. Hortic. XXVII. (1877) 272; Bak. Bromel. 

 (1889) 201. — Allardtia A. Dietrich in Otto und Dietr., Allgem. Gartenzeitg. XX. (1852) 241. 



Stamina petalis nunc paullo nunc permanifeste breviora e corollae fauce plus minus 

 prominentia. Stylus constanter elongatus, stamina superans vel aequans. Sepala sym- 

 metrica vel subsymmetrica, libera vel saepius postica saltem inter sese plus minus alte 

 connata. Inflorescentiae partes floriferae optime distichae. 



