Serj ania. 23 



obscuriusve pellucide punctata vel lineolata, insuper reti utriculorum laticigerorum 

 interrupto sub epidermide paginae inferioris (raro et superioris — cf. S. confertiflora 

 var. ß.) notata, utrinque glabra vel pubescentia et glandulis punctiformibus sub micros- 

 copio breviter stipitatis ornata (de quibus omnibus conferas Radlk. Serj. Suppl. 37 

 — 44), epidermidis (praesertim superioris) cellulis saepissime (nunc omnibus, nunc non- 

 nullis) membranarum interiorum transformatione chemica mucigeris (cf. Radlk., Serj. 

 Suppl. 39, tab. VI, fig. 2, 3, tab. VII, fig. 1, 2, 3), muco e cellulis laesis humectatis 

 provehente interdum particulas solidas sensim deliquescentes includente (ex. gr. in 

 S. confertiflora var. ß, f. 2, coll.Anisits n.2622, in S. incana, S. leucosepala, S. rufisepala 

 f. 2, S. racemosa, coli. Seier a. 1873, ut et in aliis generibus), epidermide inferiore in 

 nonnullis speciebus crystalla singula (S. tenuis) vel crystallorum concretiones sparsim 

 gerente. Folia floralia reliquis minora, saepius depauperata, vel etiam sub inflores- 

 centiis summis abortiva nee nisi stipulis exhibita. Phyllides (Schimp., anophylla alior.), 

 i. e. bracteae bracteolaeque (prophylla) parvae, ovatae vel subulatae, stipulis similes. 

 Inflorescentiae axillares, attamen si rami foliati ex iisdem axillis prodeunt ad latus 

 kathodum rejeetae (racemi extra-axillares autor.), singulae racemum spieiformem 

 peduneulatum imitantes, ex indole vero ingenita determinatae et paniculam conico- 

 cylindricam e cincinnis compositam, thyrsum scilicet (instar illius Aesculi) longius 

 breviusve peduneulatum in apice peduneuli plerumque bicirrosum efformantes, infe- 

 riores solitariae, superiores foliis floralibus abortivis in racemum paniculiformem (nun- 

 quam vero ipsum in thyrsum desinentem) congestae; cincinni sparsi, inferiores diver- 

 gentia 3 / 6 , superiores divergentia 5 /s dispositi, bractea parva suffulti, e pedicelli floris 

 primi parte inferiore (hypopodio) elongata et crassiore stipitati aut subsessiles, 5 — 20- 

 flori, nunc elongati, nunc abbreviati et contracti, saepius glomeruliformes; pedicelli 

 florum singulorum tenues, filiformes, 2 — 8 mm longi, bibracteolati, anthopodiis (pedi- 

 cellis descriptionum) ad basin vel altius articulatis. Flores abortu polygami, herma- 

 phroditi et masculi in eadem stirpe, masculi soli probabilissime in ramis inferioribus, 

 hermaphroditi vero singuli vel numerosi in paucis vel in omnibus ejusdem thyrsi cin- 

 cinnis cum masculis mixti in ramis superioribus, ut videtur, enascentes, masculi saepius 

 hermaphroditis paullo majores, omnes quoad magnitudinem variabiles, albidi vel e 

 viridi flaviduli, rarius rosei, saepe suaviter odorati. 



Species 204, quarum totius generis fere dimidia pars Brasiliae adscribuntur. Omnes 

 per solam Americam calidiorem inter cancrum et capricornum praesertim divulgatae 

 tricesimum latitudinis gradum borealis, tricesimum quintum meridionalis hemisphaerae 

 non transgrediuntur. Boream maxime accedit Serjania brachycarpa, in Texas indigena, 

 S. incisa, in Texas meridionali et in Mexico septentrionali obvia, nee non S. spheno- 

 carpa et S. cystocarpa Mexici septentrionalis; versus meridiem maxime procedunt 

 S. decemstriata, S. Laruotteana, S. meridionalis et S. hebecarpa, hae in Uruguay prope 

 Montevideo, illae in republica Argentina prope Buenos-Aires leetae, omnes in Brasilia 

 australi quoque obviae. Usque ad altitudinem 2600 — 2800 m ascendunt {S. dumicola, 

 S. areolata, S. diffusa, Andium Boliviensium incolae). Nulla in ulla orbis veteris terra 

 nee indigena nee ex America translata invenitur nisi*(?) S. cognata Baill. Madagas- 

 cariae incola. Nulla per totam regionem supra indicatam diffusa est. Maximam regio- 

 nem S. caracasana oecupat, magnam S. communis, glabrata, mexicana. Quod notandum, 

 ejusdem terrae species inter se adeo plerumque affinis sunt, ut fere solae unam vel plures 

 sectiones vel sectionum partes (subsectiones vel quasi subsectiones) constituant, quibus 

 paucae tantum extraneae adjiciendae sunt, unde elucet, vere naturales esse sectiones 

 (cf. Radlk. Serj. Suppl. 163-178 c. tab. IX). 



Nota. Genus inter Sapindaceas cirriferas floris et caulis indole nee non habitu maxime affinis 

 generi Paulliniae eidemque specierum numero consimile, fruetus fabrica distinetissimum, ante fruetus 

 autem evolutionem ineipientem vix tuto ab illius speciebus discernendum, nisi caulis vel calicis in 

 quibusdam struetura peculiaris vel certi habitus characteres peritiorem adjuvant. Alia est ex habitu, 

 fruetu alato et semine exarillato affinitas areta cum Urvilleae genere. Sectionis I. subsectio 1 calycis 



