DE INDIAS. LIB. XXIX. CAP. XI. 



S3 



injustamente aquellas partes de las entra- 

 das) , cada uno dellos escrivió , é assi to- 

 dos me daban crédito , é todos estaban ya 

 escandalizados con el gobernador é obis- 

 po : é con ellos mesmos é otros se proba- 

 ba , por sus cartas , mucho mas de lo que 

 yo pudiera degir. 



Por manera que el frayle salió desta 

 cibdad de Sancto Domingo en una nao, de 

 que yo fui por capitán , é llevé giertos mi- 

 llares de pessos de oro para Sus Mages- 

 tades , que aqui me dieron el thessorero 

 Miguel de Passamonte é offigiales. É demás 

 de esso el thessorero , como era antiguo 

 criado del Rey Cathólico , é aragonés , é 

 tenia con él mucho crédito é con Johan Ca- 

 brero, el camarero, é con el secretario Lo- 

 pe Conchillos (que todos eran aragoneses é 

 privados é amigos de este thessorero), pa- 

 ra todos me dio cartas é crédito , y envió 

 seys indios é seys indias muy bien dis- 

 puestos (ellos y ellas caribes) , é muchos 

 papagayos, é seys panes de agúcar, é 

 quinge ó veynte cañutos de cañafístola: 

 que fué el primer agúcar é cañafístola que 

 el Rey vido de aquestas partes, é lo pri- 

 mero que á España fué destas partes é isla. 



E después que llegué á Sevilla , fuy á 

 buscar al Rey, é hállele muy enfermo en 

 la cibdad de Plasengia , en el mes de di- 

 ciembre , año de mili é quinientos é quin- 

 ge , é yba de camino á Sevilla : é allí le 

 besé las manos , é le di las cartas é creen- 

 gias de todos aquellos que le escrivieron 

 de Tierra-Firme , é del thessorero Miguel 

 de Passamonte. É holgó mucho de ver 

 aquel pressente é indios ; porque avia Su 

 Allega escrito al thessorero que desseaba 

 ver qué gente eran estos caribes , que co- 

 men carne humana: los quales eran délas 

 islas Dominica, Matinino yCibuqueyra,que 

 los chripstianos llaman Sancta Cruz , é de 

 otras islas próximas á estas que he dicho. 

 É el Rey me oyó, é me preguntó lo que fué 

 servido saber de mí en cosas generales é 

 del camino é de aquella tierra ; pero las 



que hagian al propóssito de la goberna- 

 gion é de su servigio quiso 'entenderlas 

 despagio, é assi me dixo que en Sevilla, 

 para donde yba , me oyria é despacharía. 

 É yo le supliqué que me diesse ligengia 

 para yr á Madrid á visitar mi casa é mu- 

 ger, que avia quassi tres años que avia 

 salido della : é Su Altega lo ovo por bien, 

 é me dixo que, pues le degia que conve- 

 nia á su servigio que me oyesse , que en 

 llegando á Sevilla, se entendería en ello, 

 é que entre tanto dexasse al secretario 

 Conchillos una memoria de todo lo que 

 fuesse nesgessario proveerse , entre tanto 

 que yo tornaba á la corte á entender en 

 lo demás. É assi lo hige , é me fui á mi ca- 

 sa á Madrid. 



É desde á pocos dias que allí llegué, 

 luego el siguiente mes de enero de mili é 

 quinientos é diez y seys años , yendo el 

 Rey Cathólico á Sevilla , murió en Madrí- 

 galejos , aldea de la cibdad de Truxillo. 

 Assi como yo supe que Dios avia llevado 

 al Rey Cathólico á su gloria , me partí pa- 

 ra Flandes á dar notigia al nuevo Rey, don 

 Carlos , nuestro señor , de las cosas de la 

 Tierra-Firme, sin me cansar , non obstan- 

 te , el largo camino que desde la Tierra- 

 Firme yo hagia , ni el trabaxo é costa pro- 

 pria. 



Aquel padre fray Diego de Torres, 

 quando ybamos á España , arribamos al 

 Funchal , que es una villa de la isla de la 

 Madera del rey de Portugal ; é hasta allí 

 aviamos llevado muy trabaxosa navega- 

 gion de tiempo é mar , é aviamos tardado 

 septenta é ginco dias desde aquesta cib- 

 dad de Sancto Domingo : é creyendo que 

 la nao nuestra se detuviera mas en aquel 

 puerto , salió á tierra aquel reverendo pa- 

 dre con otro compañero , é giertos mari- 

 neros , é dos ó tres passageros , para to- 

 mar algún refresco é dos ó tres pipas de 

 agua: que ya no teníamos sino una por 

 beber (y éramos mas de noventa perso- 

 nas). É de caso aquella noche, passada la 



