[Pars I. 1786.] ( 70 ) 



Minor prioribus. Mandibula superior sub apice leniter eraarginata. Huic redtrix extima late- 



ris exterioris dimidiam partem albam gerit. 

 Alandae quoque suae campestri gulam et pectus flavescens tribuit 111. Linnaeus, sed an no- 

 stram intelligat, incertus sum adhuc. Videtur tamen nostra non differre a Spipola or- 

 nithologiae florentinae Tab. 387., a Spipoletta Buffonii V. p. 43., et a Spipoletta 

 Florentinorum, teste Willughbey Ornitholog. L. II. §. X. quam ei similem facit, 

 quae Tordino a Venetis appellatur. Turdina quoque dicitur in Insubria, eique finitima 

 parte Tyrolensis Comitatus, ob aliquam coloris cum Turdo Musico similitudinem. Avi- 

 cula haec migrat Octobri M., paucarum satellitio stipata, quam Aucupes eius sibilum 

 imitantes sororibusque filo alligatis, et in altum elatis alliciunt, ut virgulis visco ob- 

 ductis capiatur. 

 An huc spectat ALAUDA sepiaria Brissonii III. p. 347. Sp. 4.? 

 ALAUDA ( Turlu ) linea superciliari, reclricibusque 1 — 4., apice albo ungue postico longiore. 

 Statura A. Turdinae. Supra fusco-rufa, subtus albida ; collo et pectore maculis fuscis lon- 

 gitudinalibus variegato. Caput simile, sed maculis in sex quasi series dispositis. Man- 

 dibula superior sub apice non emarginata. Cauda brevior ac in A. Arvensi. 

 Neque haec species vere gregaria. Arva imprimis submontana frequentat, in quibus binae, 

 tres, aut quatuor simul occurrunt Octobri M. Incolae nostri ab eius cantu Turlu vocant. 

 ALAUDA ( trivialis ) fusca, subtus alba ; iugulo, pecloreque maculato : maculis fuscis, lon- 

 gitudinalibus. 

 Mandibula inferior flavescens, apice nigricans. Rostrum crassius, et longius ac in sequenti. 

 Caput supra immaculatum. Rectrix extima toto latere angustiore albo, latiore vero 

 macula conica alba ; secunda macula parva conica alba ad apicem lateris latioris, rectri- 

 ces aliae nigrae, intermediis fuscis, brevioribus. Pedes nigri, unguis posticus magis ar- 

 cuatus, pollice non brevior. 

 An haec Alauda italica Brissonii III. p. 355. ? 

 Bergomensibus Sguizettone. Valde accedit A. triviali Linnaei. 

 ALAUDA ( brumalis ) supra subluteo-nigroque varia, subtus albido-flavescens ; vita nigra e 

 basi rostri utrinque decurrente. 

 Minor prioribus. Rostrum tenuius, et longius ac in priore. Caput supra fusco-maculatum. 

 Abdomen absque maculis. Pectus nigro-maculatum. Rectrix prima toto margine exte- 

 riore, interiore vero versus apicem albo; secunda apice alba, et latere latiore macula 

 conica pariter alba ; tertia simili macula ; intermediae fuscae, breviores. Femora alba ; 

 pedes fiavescentes ; unguis posticus digito non brevior. 

 Bergomenses, et Tridentini Sguizettinam appellant, Insubres vero Guzettam. Autumno ad 

 nos venit gregaria, acutiore cantu ac celeriori volatu a congeneribus distinclissima. 

 Noctu eodem in loco congregantur, et simul unitae dormiunt, arva frequentant, et 

 evolantes mox iterum consident. 

 Brumalis nomen retineo, quod huic dedi in Anno I. Hist. Nat. 



Haec est L. Alovette Buffonii III. T. 4. p. 39. 

 ALAUDA ( cristata ) crista verticali nigricante ; reclricibus duabus extimis margine exteriore albis. 

 Apud nos rarior, at in Styria, Carinthia, Carniolia frequentior circa oppida, et circa se- 

 pes. Hanc habet etiam Salerne Ornith. p. 193. Tab. 16. /. I. An ab hac specie vere 

 differat A. senogalensis cristata Brissonii, videant Autoptae. Alias 



[ ' 1 



